Bądź na bieżąco - RSS

Dramat poety – emigranta ukazany w wierszu Czesława Miłosza „Moja wierna mowo”

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 30 marca 2011

Utwór pochodzi z emigracyjnego tomu „Miasto bez imienia”. Napisany został w formie apostrofy do wiernej mowy, która jest symbolem języka ojczystego, Polski i polskości. Zwrot „moja wierna mowo” pojawia się trzykrotnie. Podkreślone zostały w ten sposób cechy wierności, poczucie przynależności poety emigranta do ojczyzny.

Zwrotka pierwsza i ostatnia zawiera charakterystyczny motyw rytuału - stawianie przed ołtarzem miseczek z kolorami. Jest to czynność niemal magiczna, sprowadzająca mowę ojczystą do sfery sacrum. Ten rytuał poety ulega jednak, w obliczu wspomnianych strof, charakterystycznemu przetworzeniu.

W pierwszej zwrotce wyraża świadectwo miłości i wierności wobec mowy ojczystej słowami „służyłem Tobie”. W ostatniej stanowiącej deklarację służby poetyckiej, pojawia [...]   więcej »

Tagi: ,

Poezja dwudziestolecia międzywojennego opracowanie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 24 lutego 2011

„Byłaś, Poezjo, teatralną grą,
Miałaś swe stałe, stare rekwizyty,
Lecz oto moce niesłychane prą,
I śpiew Powszechny bije pod błękity!
(…) Idziesz, Poezjo Nowa! Jak przed burzą,
Duszno nam… Czujem, że się chwila zbliża”.

Tak w 1918 roku w wierszu „Poezja” prorokował Julian Tuwim. Nadchodzi nowa poezja i „będzie Nowych Zdarzeń protoplastą” – czy stało się tak rzeczywiście?

Poeci dwudziestolecia międzywojennego reprezentowali różnorodne postawy artystyczne: od skrajnie awangardowych, buntowniczych – po tradycjonalistyczne, odwołujące się do dorobku kultury polskiej. Te zjawiska literackie w prozie, poezji i dramacie stanowią oryginalny i nowatorski wkład w rozwój literatury polskiej.

I tak – do tradycji odwoływali się głównie Leopold Staff oraz Bolesław Leśmian, poeci którzy debiutow [...]   więcej »

Tagi: , , , , , , , , , , , , , ,

Czesław Miłosz Oeconomia divina interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 18 lutego 2011

Wiersz „Oeconomia divina” pochodzący z tomu „Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada” z roku 1974 ukazuje obraz świata, pozostawionego bez nadzoru Boga:

„Bóg (…)
Najdotkliwiej upokorzy ludzi,
Pozwoliwszy im działać jak tylko zapragną…”.

Świat taki pełen jest moralnego i duchowego zamętu. Gubi się w nim gdzieś sens i realność:

„Z drzew, polnych kamieni, nawet cytryn na stole
Uciekła materialność i widmo ich
Okazywało się pustką, dymem na kliszy”.

Ludzie, utraciwszy wiarę w wartości przekazane im przez Wszechmogącego, skazali samych siebie na unicestwienie. Ostatnie wersy utworu nawiązują do biblijnej wizji Sądu Ostatecznego. Nagi tłum oczekuje jednakże daremnie dnia Sądu, ponieważ ciało pozbawione duszy nie może zostać zbawione:

„Za mało uzasadnione
Były praca i odpoczynek
I twarz i włosy i bi [...]   więcej »

Tagi: ,

Czesław Miłosz Sroczość interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 18 lutego 2011

„Sroczość” pochodzi z tomu „Król Popiel i inne wiersze” wydanego w roku 1962. Wiersz Czesława Miłosza może wydawać się na pierwszy rzut oka utworem niezupełnie poważnym. Powagę wzbudza dopiero, pojawiające się w ostatnim wersie filozoficzne odwołanie do „sporu o uniwersalia”. Ta zaskakująca aluzja poddaje poszukującemu czytelnikowi klucz do interpretacji wiersza. Miłosz stawia pytanie – czy pojęciu ogólnemu, takiemu jak na przykład „sroczość”, odpowiada w przyrodzie coś, co rzeczywiście istnieje, czy może jest to jedynie wyraz, forma językowa? Poeta zapytuje czy „srocze serce”, „włochate nozdrze nad dziobem” stanowią wystarczające przesłanki, by utworzyć nową nazwę. Okazuje się, że każdy byt, który chcemy opisać poddajemy aut [...]   więcej »

Tagi: ,

Czesław Miłosz Piosenka o porcelanie interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 18 lutego 2011

„Piosenka o porcelanie” – ten wiersz Czesława Miłosza pochodzi z tomu „Światło dzienne” z 1953 roku. Dwa pojęcia podane w tytule: piosenka i porcelana określają znaczenie i sens wiersza. Piosenka ogólnie uważana za gatunek lekki jest czymś radosnym, beztroskim. Porcelana kojarzy się z kruchością, sztuką, artystą. Tak więc już sam tytuł sugeruje, że będziemy mieli do czynienia z utworem lekkim, mówiącym o pięknie i zachwycie nad sztuką.

To wrażenie potęguje dobór słów jakimi poeta opisuje świat przedstawiony w wierszu. Nie stosuje brutalizacji języka, często za to pojawiają się zdrobnienia (jutrzenka, wietrzyk, rzeczka, spodeczki, uszka). Miłosz niczym malarz sięga po jasne kolory i światło (różowe spodeczki, kwieciste filiżanki, świecidełka).

Estetyzowanie to służy poecie do przekazania [...]   więcej »

Tagi: ,