Bądź na bieżąco - RSS

  • Wypracowania

Szekspir Makbet opracowanie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Makbet Szekspira jako tragedia namiętności i ambicji ludzkiej.


„Makbet” jest jedną z najkrótszych sztuk Szekspira. W sposób zwięzły, z wielką oszczędnością środków osiągnął w niej autor tak świetne przedstawienie tematu, że utwór należy do najlepszych w jego twórczości.

Autor Makbeta, angielski poeta, dramatopisarz i aktor William Shakespeare, urodził się w 1564 r. w miasteczku Stratford nad rzeką Avon. Uczył się w miejscowej szkole, która dała mu całkiem solidny zasób wiedzy. Szekspir nie odbywał już potem żadnych studiów wyższych, pracował jako samouk. Bardzo pociągały go teatry, z biegiem czasu zaczął próbować swych sił w pisaniu sztuk teatralnych. Ogółem napisał on 37 utworów dramatycznych. Dokładna data powstania „Makbeta” nie jest znana, przypuszcza się, iż powstała około 1606 roku. [...]   więcej »

Tagi: , ,

Szymon Szymonowic sielanki

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Humanistyczny i społeczny charakter sielanek Szymona Szymonowica.

Szymon Szymonowic (1558 – 1629 r.) – renesansowy humanista, który wywodził się z mieszczaństwa. Był pisarzem dwujęzycznym, człowiekiem wykształconym, pisał ody, pieśni, epigramaty, epitafia i sielanki.

Sielanka (bukolika, ekloga, idylla) – pogodny utwór idealizujący życie ludzi na tle przyrody. Odmiana ta, wyróżniona ze względu na temat i nastrój, nie jest związana z jednym rodzajem literackim, może mieć charakter liryczny, epicki, dramatyczny lub syntetyczny. W sielankach naśladowano wzory antyczne. Historia tego gatunku wiąże się z twórczością greckiego poety Teokryta i rzymskiego poety Wergiliusza.

„Żeńcy” jest to sielanka Szymonowica pochodząca ze zbioru 20 sielanek wydanych drukiem w 1614 roku w drukarni Akademii [...]   więcej »

Tagi: ,

Tadeusz Różewicz – Zostawcie nas interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Wiersz Tadeusza Różewicza „Zostawcie nas” składa się z szesnastu wersów. W utworze podmiot liryczny wypowiada się w liczbie mnogiej (podmiot zbiorowy), na co wskazują zaimki: nas, my, naszą. Wiersz rozpoczyna się i kończy bezpośrednim zwrotem do adresata „zostawcie nas”. Podmiot liryczny mówi w imieniu pokolenia, które przeżyło wojnę. Zwraca się do ludzi nie mających doświadczeń z okresu okupacji, z apelem „zapomnijcie o nas”. Podmiot liryczny nie chce powrotu do koszmarnych wspomnień, boi się często powracających obrazów śmierci i cierpień ludzi. Ludzie ci doświadczyli czegoś wyjątkowo okrutnego, ich marzeniem było wtedy przeobrazić się w coś innego, w jakąś istotę, nawet najbardziej odrażającą. Pragnęli oni odgrodzić się od strasznej rzeczywistości.

Podmiot liryczny apeluje do powojenneg [...]   więcej »

Tagi: ,

Czy wolno narażać życie człowieka dla ratowania innego człowieka?

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Problem zawarty w tym temacie jest bardzo intrygujący i zmusił mnie do długich rozważań. Cieszę się, że mogę opisać swoje przemyślenia.

Sytuacje, jakie przynosi życie, stawiają w szczególnych przypadkach ludzi, między prawem a sumieniem. Każdy człowiek ma prawo do własnej decyzji i nie można robić mu wyrzutów za podjęcie takich, a nie innych kroków. Ludzi cechuje chęć i gotowość niesienia pomocy. Człowiek, który uratował komuś życie, staje się lepszy i ma pewną satysfakcję. Można powiedzieć, iż taka osoba podbudowuje się moralnie. Dzieje się to za sprawą uratowanej osoby lub osób, które odczuwają wielką wdzięczność w stosunku do niego, zdając sobie sprawę, iż największym darem dla człowieka jest życie.

Bardzo ważne jest, w przypadku omawianego zagadnienia, czy mamy czas na przemyślenie d [...]   więcej »

Tagi: , , ,

Wielki Testament Villon interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

„Wielki Testament” Franciszka Villon’a jako wyraz bolesnego rozdwojenia.

Testament to ostatnia wola zmarłego.

Franciszek Villon żył w latach 1431 – 1463. Studiował na Uniwersytecie Paryskim. Był łotrzykiem, ale także znakomitym poetą. W „Wielkim Testamencie” przejawiają się dwa nurty. Pierwszy – refleksyjny, poważny, mówiący o przemijaniu i śmierci. Drugi – żartobliwy, ironiczny, ukazujący rubasznie śmierć jako proces rozkładu ciała ludzkiego. Nieuchronność śmierci jest powodem bolesnego rozdwojenia, między złem a poczuciem strachu, między szpetotą życia a urodą sztuki.

Tagi: , ,

Juliusz Słowacki – Testament mój interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Przesłanie do przyjaciół i narodu w wierszu „Testament mój” Juliusza Słowackiego.

„Testament mój” został napisany na przełomie lat 1839-1840. Wiersz ten przypomina typowe założenia testamentu – ostatnia wola zmarłego, dotycząca rozporządzeń majątkowych. Pisany przez chorego poetę jakby w poczuciu zbliżającej się śmierci, jest pełnym smutku i goryczy pożegnaniem matki i świata oraz rozliczeniem i podsumowaniem życia i własnej twórczości. W wierszu wyraźnie przeplatają się dwa wątki. Z jednej strony jest to osobiste wyznanie podmiotu lirycznego skierowane do najbliższych przyjaciół, z drugiej zaś apel wygłaszany do całego narodu.

Życie wytyczyło podmiotowi lirycznemu typową ścieżkę romantyka. Mówi o tym poeta, gdy ze smutkiem stwierdza o swoim osamotnieniu i niezrozumieniu jego poe [...]   więcej »

Tagi: , , ,

Adam Mickiewicz – „Grażyna” – charakterystyka

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 4 stycznia 2011

Grażyna to główna bohaterka książki Adama Mickiewicza. Poemat opowiada o bohaterstwie kobiety, która oddaje swoje życie, aby nie dopuścić do zdrady ojczyzny. Jest to postać tragiczna, zmuszona wybierać między prawością wobec męża a wiernością normie moralnej.

Grażyna była dobrą i mądrą żoną. Bardzo kochała swego męża Litawora. Miała na niego duży wpływ:

„Wojny, sądy i tajne układy
Częstokroć od jej zależały rady”.

Była piękną, wysoką i silną kobietą.

„A chociaż wiekiem od młodej jutrzenki
Pod lat niewieścich schodziła południe,
Oboje, dziewki i matrony wdzięki
Na jednym licu zespoliła cudnie.
Powagą zdziwia, a świeżością znęca:
Zda się, że lato oglądasz przy wiośnie;
Że kwiat młodego nie stracił rumieńca,
A razem owoc wnet pełni dorośnie”.

Miała specyficzne, wręcz męskie ry [...]   więcej »

Tagi: , ,

„Dobrze widzi się tylko sercem” – znaczenie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 4 stycznia 2011
„Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu”.

Każdego człowieka trzeba najpierw poznać. Nie można oceniać go pochopnie, bo kiedyś może on zostać naszym przyjacielem. Taka zaufana osoba ma wielką wartość dla każdego, nawet tych, którzy uważają przyjaźń za rzecz nieistotną. Należy cenić wszystkich ludzi, bo nigdy nie wiadomo, co przyniesie los. Osoby, które dziś uważamy za naszych wrogów kiedyś w przyszłości mogą zostać naszymi sprzymierzeńcami.

„Lecz oczy są ślepe. Szukać należy sercem”.

Ludzie powinni oceniać innych ludzi sercem. Jeżeli będą szacować kogoś na podstawie wyglądu, mogą sprawić tej osobie wielką przykrość. O tym, jaki człowiek jest, nie świadczy ubiór, uczesanie, przynależność klasowa czy społeczna lecz to, jaki ma on charak [...]   więcej »

Tagi:

Hemingway „Stary człowiek i morze” – interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 4 stycznia 2011
Jak rozumiem myśl „Człowiek nie jest stworzony do klęski. Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać”. Czy ta myśl, zawarta w książce E. Hemingwaya „Stary człowiek i morze”, jest słuszna?

W opowiadaniu E. Hemingway’a przedstawiony został stary i samotny rybak zmagający się z przeciwieństwami losu. Wypłynął on daleko w morze i złowił wielką rybę. Zanim ją jednak zabił upłynęło wiele dni bezustannej walki. Mimo to nie poddał się, wygrał i udowodnił „co potrafi człowiek i co człowiek może wytrzymać”. Santiago odniósł moralne zwycięstwo, mimo że przypłynął jedynie ze szkieletem marlina. Walczył o ocalenie swojego ideału i w tym sensie wygrał.

Innym przykładem może być Rudy – jeden z głównych bohaterów książki „Kamienie na szaniec”. Wraz z przyjaciółmi walczył o wy [...]   więcej »

Tagi:

Jacek Soplica jako bohater romantyczny – charakterystyka postaci

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 4 stycznia 2011

Jacek Soplica to główny bohater „Pana Tadeusza” Adama Mickiewicza. Przypadł mi on bardzo do gustu, ponieważ to postać tajemnicza, a rola, jaką odgrywa w książce, jest ogromna.

Jacek Soplica był zubożałym szlachcicem, przez żart zwany Wojewodą. Dowodził rodziną Sopliców, więc zyskał sobie względy Stolnika, zainteresowanego głosami na wyborach sejmikowych. Był porywczy, pełen pychy i dumy. Świadczy o tym zamordowanie przez niego Horeszki, w czasie napadu Moskali na zamek. Jacek łatwo wpadał w gniew, był zarozumiały i pewny siebie. Mimo tych wad, zasługiwał na miano dobrego człowieka. Potwierdzić to może miłość do Ewy, którą pokochał z całego serca. W stosunku do niej był opiekuńczy, troskliwy i zdolny do największych poświęceń. Po zamordowaniu [...]   więcej »

Tagi: , , ,