Bądź na bieżąco - RSS

  • Wypracowania

Jakie wartości dostrzega Jan Kochanowski w życiu na wsi?

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Pieśń Kochanowskiego „Serce roście...” rozpoczyna opis rozkwitającej przyrody wiosennej. Natura budzi się do życia, maluje świat różnymi kolorami. Zmiany w przyrodzie przypominają, że nie ma nic trwałego. Człowiek musi zachować równowagę duchową.

Największą wartością jednostki jest uczciwość (czyste sumienie). Ona dostarcza radości, jest bogactwem, zapewnia spokój. Człowiek dręczony niepokojem nie potrafi cieszyć się z tego, co posiada. Pieśń kończy apostrofa skierowana do „dobrej myśli”. Podmiot liryczny uważa, że radość gości wszędzie tam, gdzie żyją ludzie uczciwi. Równie dobrze może być to pałac, jak i ubogie mieszkanie.

Pochwałę życia wiejskiego znajdujemy także w „Pieśni świętojańskiej o sobótce”. Sobótka to zabawa wiejska będąca pozostałością po pogańskim obrządku ku czci [...]   więcej »

Tagi: , ,

Jan Kochanowski fraszki opracowanie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Bogactwo treści i form fraszek Jana Kochanowskiego.

Fraszka „Na zdrowie” przypomina o wielkiej wartości w życiu człowieka jaką jest zdrowie. Żadne inne wymierne dobra – bogactwo, sława, klejnoty, młodość, uroda nie przewyższą dobra jakim jest „zdrowie”.

Fraszka „Na dom w Czarnolesie” przynosi charakterystykę podstawowych ideałów życiowych człowieka renesansu. Są to przede wszystkim: czyste sumienie, zdrowie, ludzka życzliwość, skromność obyczajów.

We fraszce „O żywocie ludzkim” zadumany nad sensem życia poeta, porównuje je do teatru marionetek, w którym wszystko jest ulotne i przemijające.

Fraszka „Na lipę” jest hołdem dla ukochanego drzewa, pod którego konarami tworzył poeta wiersze. Wychwala przymioty drzewa: cień, chłód, miłą woń, miejsce odpoczynku.

Fraszka „O miłości” opowiada o nie [...]   więcej »

Tagi: ,

Stosunek Jana Kochanowskiego do świata i Boga

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Na podstawie znanych pieśni określ stanowisko Jana Kochanowskiego do świata i Boga.

Jan Kochanowski zawsze krytykował tzw. fałszywą pobożność. Ukazuje to we fraszce „Na nabożną”. On sam bardzo gorliwie wierzył w Boga.

Zapisał się też Kochanowski w dziejach literatury polskiej jako piewca ojczyzny. Zarówno we fraszkach, jak i pieśniach przewija się imię Rzeczypospolitej, której dobro stawia poeta na pierwszym miejscu. Polityka powinna być nieodłączna od etyki, bowiem najmocniejszą stroną państwa jest moralność jego obywateli. Twórczość religijna Kochanowskiego przetrwała do naszych czasów. Zatem „nie wszystek” umarł poeta w pieśni „Kto się w opiekę”. Była ona śpiewana przez wieki, w czasach niewoli, zaborów i wojen. Także dzisiaj dodaje ufności w Bożą pomoc w trudnych chwilach. Inn [...]   więcej »

Tagi: , ,

Nawiązania do twórczości Jana Kochanowskiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Tradycje poezji czarnoleskiej w wybranych utworach literatury polskiej.

Jan Kochanowski zawsze marzył o „dobrej sławie”. Nieśmiertelność u potomnych zapewniły mu niemal wszystkie utwory. Wiele uniwersalnych refleksji, mądrości wspartej filozofią antyczną przetrwało do początku XXI wieku.

Trwałe oddziaływanie poezji Kochanowskiego na pokolenia poetów późniejszych było wynikiem żywego kultu jego osoby i twórczości. Zjawisko to zostało spotęgowane w w. XIX, a przyczyniły się do tego próby pisarzy, którzy umiłowanego poetę usiłowali ukazać na scenie czy przede wszystkim – na kartach powieści.

Z dziewiętnasto- i dwudziestowiecznych poetów podejmujących dialog z kulturowym dziedzictwem renesansu na szczególną uwagę zasługują: Julian Tuwim, Leopold Staff i Bolesław Leśmian. Swoje wiers [...]   więcej »

Tagi: , , ,

Ideały humanistyczne oraz ich źródła w filozofii antycznej

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Ideały humanistyczne filozofii antycznej i chrześcijańskiej interesowały bardzo wielu poetów epoki renesansu. Omówię to zagadnienie na przykładzie wielkiego poety polskiego – Jana Kochanowskiego.

Jan Kochanowski był bez wątpienia wielkim humanistą. Rozpoczął studia w Krakowie, a rozwinął je w Królewcu. Jan z Czarnolasu stał się prawdziwym twórcą narodowej poezji polskiej jako autor „Odprawy posłów greckich”, „Fraszek”, „Pieśni” i „Trenów”. Zdobył uznanie zarówno współczesnych, jak i potomnych.Kochanowski był doskonałym znawcą i miłośnikiem historii Polski, gorąco przywiązanym do własnego narodu i jego rodzimej kultury. Toteż on, człowiek o wspaniałym wykształceniu humanistycznym, odczuwał wyraźnie przedział istniejący między kulturą po [...]   więcej »

Tagi: , ,

Charakterystyka Zośki z “Kamieni na szaniec”

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Aleksander Kamiński - "Kamienie na szaniec" charakterystyka wybranej postaci.

Zośka, czyli Tadeusz Zawadzki to jeden z bohaterów książki „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego. Był harcmistrzem i drużynowym 23 WDH w czasie wojny. Został odznaczony Virtuti Militari 5 klasy i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Razem ze swoimi towarzyszami Alkiem i Rudym brał czynny udział w akcjach małego sabotażu i należał do organizacji Wawer. Zośka był przywódcą efektownych akcji Buków. To on zaplanował drobiazgowo i szczegółowo wyznaczoną pracę, przewidując wszystkie niebezpieczeństwa. Nie był naczelnym wodzem Wawru w Warszawie, lecz tylko komendantem jednego z rejonów, na jakie została podzielona stolica. Był zdolny, obdarzony wyjątkowymi zdolnościami organizatorskimi i dyspon [...]   więcej »

Tagi: , ,

Hegel – “Encyklopedia Nauk Filozoficznych” streszczenie

Kategoria: Filozofia   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Georg Wilhelm Friedrich Hegel – "Encyklopedia Nauk Filozoficznych" opracowanie, interpretacja

„Encyklopedia nauk filozoficznych“ jest dziełem zrodzonym z nurtującej Hegla idei stworzenia systemu filozoficznego. Świadectwem tego są jego wczesne szkice: „Logika”, „Metafizyka” i „Filozofia przyrody” oraz „System moralności” z roku 1802. Opublikowana w roku 1807 „Fenomenologia ducha” pomyślana była jako pierwsza część „Systemu nauki”, a w Przedmowie do niej Hegel rozwija i uzasadnia tę swoją ideę. System nie stanowi dla Hegla po prostu jakiejś zewnętrznej w stosunku do treści formy, lecz jest istniejącym samym w sobie określeniem prawdy. W swej ostatecznej wersji system Hegla miał w całości opierać się na naukowym, tzn. absolutnym, punkcie widzenia.

Georg Wilhelm Friedrich Hegel (1770-1831) [...]   więcej »

Tagi:

Wisława Szymborska – Miniatura średniowieczna interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Wiersz ten jest pozornie opisem dzieła malarskiego. Jest to pretekst do ukazania sztuki średniowiecznej. Są to: kontrastowość, idealizacja i naiwność czy prymitywizm – pojęcia w sztuce, które nie mają zabarwienia pejoratywnego.

Poetka stosuje dużo neologizmów, przymiotników w stopniu najwyższym oraz zdrobnień: najjedwabniejszy, przenajśmieszniejszy, najfeudalniejszy. Podkreślają one skłonność sztuki średniowiecznej do idealizacji.

Naiwność i kontrastowość w sztuce średniowiecznej pozwala oddzielić dobro i zło, co służy celom dydaktycznym, pouczającym. Stosunek autorki do przedstawionego świata jest żartobliwie – ironiczny.

Tagi: ,

Juliusz Słowacki – Smutno mi Boże interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Refleksje Juliusza Słowackiego nad własnym losem w hymnie „Smutno mi, Boże!”.

Wiersz „Smutno mi, Boże” został napisany podczas podróży Słowackiego. Wiersz ma modlitewny, nastrojowy, smutny nastrój. Napisany w formie modlitwy, tok litanijny podkreśla refren „Smutno mi, Boże”. Poeta zaczyna utwór od ukazania otoczenia, w którym się znalazł: niebo, zachód słońca. Jest zachwycony pięknem, które go otacza, co podkreśla jeszcze bardziej nastrój smutku. Kolejne zwrotki zawierają uzasadnienie smutnego nastroju, poeta otwiera serce przed Bogiem. Smutek spowodowany jest ogromną tęsknotą za krajem, losem tułacza, niepewnością losu. Ostatnia zwrotka mówi o przemijaniu czasu i znikomości losu ludzkiego, w ujęciu perspektywy makro kosmicznej – „Bóg – człowiek, niebo – ocean”.

Wiersz ten został napisan [...]   więcej »

Tagi: ,

Bogurodzica interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011

Bogurodzica” – najstarsza polska pieśń religijna.

Czas powstania i rodowód literacki utworu:

Badacze przyjmują najczęściej, że „Bogurodzica”, pieśń religijna, maryjna powstała w pierwszej połowie XIII w. Najstarszy zachowany rękopis pieśni z nutami pochodzi z 1407 roku, a pierwszy zachowany druk z 1506 r. „Bogurodzica” z czasem stała się również hymnem bojowym, niemal hymnem narodowym, według Jana Długosza to carmen patrium – „pieśń ojczyźniana”.

Odczytanie i analiza tekstu:

W pierwszej zwrotce wierni zwracają się do matki boskiej, sławionej, chwalonej przez Boga, aby zjednała i zesłała swego syna. W drugiej zwracają się do syna Boga, aby przez wzgląd na swego chrzciciela usłyszał głosy, spełnił pragnienia, czyli dał dostatni, pobożny pobyt na ziemi i zbawienie wieczne [...]   więcej »

Tagi: ,