Bądź na bieżąco - RSS

  • Wypracowania

Charakterystyka obozu arystokratycznego i rewolucyjnego w „Nie-boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 5 marca 2011

W dramacie Zygmunta Krasińskiego mamy do czynienia z dwoma bohaterami romantycznymi: hrabią Henrykiem i Pankracym. Obejmują oni dowództwo nad przeciwnymi sobie obozami. Hrabia Henryk decyduje się stanąć po stronie arystokratów, naprzeciw których stają „demokraci”. Autor dokonuje szczegółowej analizy zarówno jednej, jak i drugiej strony konfliktu. Stanowiska i racje polityczne dwóch sił społecznych: arystokracji i ludu najpełniej wyraża polemika między ich przywódcami zamykająca trzecią część dramatu.

Pankracy mówi o nieuchronnym końcu arystokracji. Widzi w niej jedynie starą, zdegenerowaną klasę, która powinna ustąpić miejsca młodemu pokoleniu. Przewodzący przez wiele lat życiu narodu członkowie tej warstwy społecznej popełnili wiele zbrodni. Pankracy wskazuje swój cel, kt [...]   więcej »

Tagi: , , ,

Tyrtejskie tony w liryce Juliusza Słowackiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 5 marca 2011

„Tyrtejskie tony” pojawiały się w wielu utworach okresu romantyzmu. W duchu tyrteizmu tworzyli oprócz Juliusza Słowackiego również Adam Mickiewicz czy Zygmunt Krasiński. Wypada już chyba na wstępie zauważyć, że czasy, w których żyli ci poeci z pewnością nie należały do łatwych, a sytuacja Polaków była bardzo ciężka. Okoliczności te zmuszały ich do posługiwania się w swoich utworach takimi, a nie innymi środkami wyrazu.

Tyrteizm, jak wiadomo, to idea bohaterstwa, walki o wolność, niepodległość. Termin ten wywodzi się od patriotycznej poezji Tyrtejosa. Idee te reprezentują prawie wszystkie utwory Juliusza Słowackiego. Wystarczy wspomnieć o poemacie „Anhelli”, „Lilla Weneda”, „Król Duch” czy „Beniowski”, w których poeta przedstawia oryginalne mesjanistyczne idee. [...]   więcej »

Tagi: ,

Sztuka renesansu w Polsce

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 3 marca 2011

Informacje ogólne - notatka.

Renesans pojawił się w Polsce najpierw w Krakowie, na dworze królewskim i wśród wyższego duchowieństwa. Był dyktowany chęcią odcięcia się od wpływów kulturalnych idących z Niemiec. Jako pierwsi przybyli do Polski Franciszek Włoch, zwany też Florentczykiem, po nim Bartłomiej Berecci – także Florentczyk. Nieco później pojawili się Jan Cyni ze Sieny i Jan Maria Padovano z Wenecji. Berecci obdarzony prawdziwym geniuszem, w Kaplicy Zygmuntowskiej przedstawił całą świetność rządów Zygmunta I. Wkrótce zaczęto coraz częściej wznosić kaplice grobowe – sławiące wielkość rodu, a zamki i kamienice zaczęto przebudowywać na pałace „włoskim kształtem”. Z Norymbergii sprowadzano brązy i obrazy, a z Brukseli arrasy.

Końcową fazę renesansu w Polsce stanowi manieryzm, który [...]   więcej »

Tagi:

Romantyzm w malarstwie i muzyce

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 2 marca 2011

Romantyzm jako styl w muzyce łącznie z neoromantyzmem obejmuje nieomal cały dziewiętnasty wiek, a charakteryzowały go wielość nurtów i indywidualizm postaw twórczych. Naczelnym postulatem estetycznym romantyzmu była idea syntezy sztuk – powiązania muzyki z innymi sztukami, zwłaszcza z literaturą. Jednym z głównych osiągnięć romantyzmu było wyodrębnienie stylów narodowych. Własna tematyka historyczno – literacka, środki wypływające ze stylizacji rodzinnego folkloru – tematyka ludowa. Muzykę romantyczną charakteryzuje gwałtowność zmiany tempa i rytmiki utworów.

Główni przedstawiciele:
Niemcy: Beethoven, Weber, Schubert, Schumann, Wagner;
Rosja: Czajkowski;
Węgry: Liszt;
Polska: Chopin, Moniuszko;
Czechy: Bedrich Smetana.

Romantyzm w malarstwie obejmował lata od 1760 do 1850. Sztukę roman [...]   więcej »

Tagi:

Geneza i ludowość II części „Dziadów” Adama Mickiewicza

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 lutego 2011

„Dziady” część II i IV nazywane są wileńsko – gromskimi i wydane zostały w roku 1823. Na powstanie tego utworu wpłynęły następujące zjawiska: tradycje ludowe; obchody św. Zmarłych; śmierć matki poety; utrata ukochanej – Maryla Wereszczakówna wychodzi za mąż za Puttkamera, bogatego ziemianina; wpływ zachodniej literatury romantycznej.

„Dziady” mają budowę fragmentaryczną, brak części III (napisana przez poetę siedem lat później). Część I zastępuje jak gdyby wiersz „Upiór”.

W drugiej części „Dziadów” występuje jedność czasu i miejsca akcji oraz obecność chóru, co stanowi nawiązanie do dramatu antycznego. Utwór posiada jednak więcej elementów charakterystycznych dla poetyki romantycznej: wielowątkowość akcji, elementy fantastyczne, kompozycja fragmentaryczna, operowanie na [...]   więcej »

Tagi: ,

IV część „Dziadów” jako romantyczno – sentymentalny poemat o miłości

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 lutego 2011

IV część „Dziadów” to jeden z najważniejszych utworów polskiego romantyzmu. Adam Mickiewicz podejmuje tu ważny problem granicy pomiędzy życiem a śmiercią, miłością a niespełnieniem.

Bohaterem utworu jest pustelnik, czyli osoba żyjąca w odosobnieniu, zraniony przez kobietę i umarły dla ludzi i całego świata. Nieszczęśliwe uczucie kreujące osobę bohatera stanowi jego przekleństwo. W momencie jego zjawienia się u księdza posiada on nieokreśloną postać. Męka i cierpienie uczyniło z niego „ni to człowieka, ni to ducha”. W IV części „Dziadów” poeta przedstawia dwie różne postaci, a jednocześnie dwa zupełnie różne sposoby patrzenia na świat. Ksiądz reprezentuje podejście rozumowe do zjawisk natury, Gustaw natomiast postrzega je sercem.

Wielką romantyczną miłość Gustaw rozumiał jako połącz [...]   więcej »

Tagi: ,

Malarstwo renesansu w Polsce

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 28 lutego 2011

Wyjątkowo silny w Polsce system cechowy tamował długo rozwój indywidualnej twórczości. Sprzyjał też przywiązaniu do tematycznych i ikonograficznych schematów gotyckich, które utrzymywały się przez długie lata. Przełomem stało się wprowadzenie pejzażu do tła obrazu, sugerowanie przestrzeni, rezygnacja ze złotego tła. Malarstwo sztalugowe renesansu rozwijało się słabo i nie wydało dzieł równych niderlandzkim czy włoskim.

Wspaniale natomiast rozwijało się malarstwo miniaturowe. Przykłady dzieł tego czasu to: miniatury „Kodeksu Baltazara Behema”, „Graduału Jana Olbrachta”, „Pontyfikatu Erazma Ciołka”. „Kodeks Baltazara Bohema” jest zbiorem statutów cechowych. Miniatury przedstawiają sceny z ówczesnego życia miasta, ukazują różne rzemiosła. Mimo użycia złota, bar [...]   więcej »

Tagi: , ,

Prometeizm i mesjanizm w III części „Dziadów” Adama Mickiewicza

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 27 lutego 2011

Z zamykającej „Prolog” wypowiedzi Ducha wiadomo, że Konrad jako wyjątkowa i wyizolowana ze zbiorowości jednostka może być wyposażony w ogromną i wszechstronną siłę:

„Ludzie! każdy z was mógłby, samotny, więziony,
Myślą i wiarą zwalać i podźwigać trony.”

Jako jednostka o wielkiej indywidualności staje się reprezentantem całego narodu, jego cierpień oraz prawa do szczęścia i wolności. Załamany klęską sprawy narodowej śpiewa pieśń wzywającą do zemsty i krwawego odwetu na wrogu, a następnie jako poeta próbuje odsłonić narodową przyszłość. Pieśń Konrada zostaje jednak przez współwięźnia – Księdza potępiona jako „pieśń szatańska”, a odkrycie przyszłości za pomocą poetyckiej wyobraźni okazuje się niemożliwe. Konrad nie może więc zrealizować swoich [...]   więcej »

Tagi: , ,

Recenzja spektaklu “Dziady” w reżyserii Jana Englerta

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 27 lutego 2011

„Dziady” Adama Mickiewicza w reżyserii Jana Englerta – widowisko telewizyjne.

Kilka lat temu spektakl telewizyjny „Dziady” w reżyserii Jana Englerta, emitowany był w programie pierwszym Telewizji Polskiej. Wtedy nie wiedziałem jeszcze, że jest to adaptacja lektury szkolnej, dlatego nie oglądałem go zbyt uważnie. Teraz po latach z chęcią i zaciekawieniem wróciłem do tego obrazu oglądając go w szkole na zajęciach z Języka polskiego.

Adaptacja słynnego dramatu Adama Mickiewicza według wizji Jana Englerta zrobiła na mnie ogólnie dobre wrażenie, w szczególności z powodu nowatorskiego ujęcia tematu. Film zrealizowany został zupełnie inaczej od typowych spektakli, bardziej przystępnie. Wydaje mi się jednak, że dla zwykłego śmiertelnika, który szuka w telewizji jedynie rozrywki m [...]   więcej »

Tagi: , ,

Charakterystyka postaci Kordiana

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 26 lutego 2011

Sylwetka psychiczna i konflikty moralne głównego bohatera dramatu Juliusza Słowackiego „Kordian”.

Bohater „Kordiana”, nazwany imieniem „Człowieka – serca” uosabia najważniejsze dylematy pokolenia, które wzięło udział w powstaniu listopadowym.

Poetę interesował przede wszystkim proces psychicznego i politycznego dorastania piętnastoletniego chłopca do czynów męskich. Interesowały go wewnętrzne i zewnętrzne przyczyny, które spowodowały, że Kordian nie był w stanie tym zadaniom sprostać. Konrad w wieku młodzieńczym pragnął dokonać czegoś, co dowiodłoby jego niezwykłości:

„Trzeba mi nowych skrzydeł, nowych dróg potrzeba,
Jak Kolumb na nieznane wpływam oceany”.

Jednak wszelkie jego próby i pomysły okazują się nierealne. Ukochana Kordiana Laura lekceważy jego uczucia. Nie pojmuje jego sł/p> [...]Tagi: , ,