Bądź na bieżąco - RSS

Bohater zbuntowany. Zanalizuj źródła i formy buntu jako motywu literackiego w wybranych przez siebie epokach – prezentacja maturalna

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 11 stycznia 2012

Bunt, to sprzeciw, protest, opór, protestacyjne, często spontaniczne wystąpienie przeciwko pewnej sile mającej wyższość nad człowiekiem i narzucającej mu swą wolę. Bunt może być wymierzony przeciwko władzy, autorytetom, światu, dyscyplinie czy choćby przeciwko wyrokom boskim. Postawa buntu wpisana jest w naturę człowieka, ale niewielu decyduje się na ten krok, jako że pociąga to za sobą wiele wyrzeczeń i zagrożeń. W literaturze można odnaleźć wielu buntowników o naprawdę silnych charakterach, którzy potrafili realizować swoją konieczność, nawet kosztem własnego życia. Przyjrzyjmy się zatem kilku przykładom bohaterów, którzy obrali postawę buntu jako reakcję na otaczające ich zło. Za pierwszych buntowników w Biblii uznaje się Adama i Ew [...]   więcej »

Tagi: , , , , , , , , ,

Cechy kultury i literatury barokowej

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 19 listopada 2011
Barok – styl, okres oraz prąd artystyczno – literacki rozwinięty najwcześniej w połowie XVI wieku we Włoszech i Hiszpanii. W innych krajach przypada zazwyczaj na przełom XVI i XVII wieku i wiek XVII, w Polsce aż do połowy XVIII w.
Barok jest pierwszym kierunkiem i stylem, w którym odegrały ważną rolę tendencje charakterystyczne dla poszczególnych krajów i poszczególnych kultów narodowych np. barok hiszpański jest bardziej rozbudowany, francuski mniej dekoracyjny. Barok jest też pierwszym, w którym uczestniczą kręgi kulturowe dotychczas nieaktywne np. niektóre kraje ameryki łacińskiej.
Etymologia wyrazu „barok” związana jest najczęściej z portugalskim słowem „barocco” oznaczającym rzadką perłę o nieregularnych kształtach. Później słowo to weszło do terminologii historii [...]   więcej »
Tagi: , , ,

„Ludzie bezdomni” jako powieść modernistyczna.

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 12 września 2011

1. Brak zwartej, rygorystycznej kompozycji, ciągłej fabuły opartej na logicznym następstwie faktów. Występują luźno powiązane motywy, na przykład, swawolny Dyzio, pamiętnik Joasi, opis podróży Wiktora z rodziną do Szwajcarii. Niektóre rozdziały mogą stanowić oddzielne opowiadania, poszczególne rozdziały mają swoje tytuły np. „Wenus z Milo”, „Kwiat tuberozy”, „Ta łza, co z oczu twoich spływa”, „Daimonion – głos wewnętrzny”, „Glikauf I”, „Asperges Me”, „Rozdarta sosna” – symbolizuje rozterki wewnętrzne Judyma.

Elementy liryczne: pamiętnik Joasi.
Symbolizm: „rozdarta sosna”, tytuł powieści „Ludzie bezdomni”, odejście od narracji realistycznej i opisu.
Subiektywizm i liryzm w narracji: odejście od narratora wszechwiedzącego, prezentacja psychiki i przeżyć bohatera.

2. Styl i język
Synkretyzm s [...]   więcej »

Tagi: , ,

Rozwój akcji w „Grażynie” Adama Mickiewicza

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 13 czerwca 2011
1. Przybycie krzyżackich posłów.
2. Prośba o widzenie z księciem.
3. Rozmowa Rymwida z Litaworem.
4. Przygotowanie do wyprawy.
5. Próba przekonania męża przez Grażynę.
6. Odprawienie posłów krzyżackich.
7. Gniew Krzyżaków.
8. Wiadomość o zbliżających się wojskach wroga.
9. Wymarsz wojsk litewskich.
10. Zranienie księcia.
11. Pojawienie się czarnego rycerza.
12. Zwycięstwo Litwinów.
13. Śmierć przywódcy.
14. Palenie zwłok na stosie.
15. Przybycie czarnego rycerza.
16. Wyjaśnienie tajemnicy.
17. Śmierć Litawora w płomieniach.
Tagi: ,

Pochodzenie języka polskiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 27 maja 2011

Podobieństwa w słownictwie i językach europejskich i części Azji, świadczą, iż języki te wywodzą się z jednego źródła – prajęzyka. Był nim język praindoeuropejski, którym posługiwano się 3000 lat p.n.e. na obszarach wokół dolnej Wołgi. Stopniowo w miarę przemieszczania się grup wspólnoty praindoeuropejskich, wytworzyło się kilkanaście grup etnicznych różniących się coraz bardziej języków. Jedną z grup stworzyli Prasłowianie, zamieszkujący pierwotnie tereny między Odrą a Dnieprem. Później, po dalszych wędrówkach, po rzekę Łabę i część półwyspu bałkańskiego. Na wschodzie po Wołgę i Dźwinę.

Od III wieku p.n.e. do II wieku n.e. Prasłowianie mówili jednym językiem prasłowiańskim. Między III a VII wiekiem n.e. nastąpił rozpad wspólnoty prasłowiańskiej na trzy grupy językowe: połudn [...]   więcej »

Tagi: , ,

Średniowieczne formy teatralne

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 19 maja 2011

Powstanie dramatu średniowiecznego związane jest z obrzędami religijno – liturgicznymi w kościele katolickim.

Średniowieczna sztuka o tematyce religijnej nazywa się misterium. Ażeby nie nużyć widzów poważną treścią do misterium dołączano scenki o tematyce świeckiej, które nazywano intermediami.

Scenografia w przedstawieniach średniowiecznych była symultaniczna, czyli stała i niezmienna. Misteria przedstawiane były przed portalami kościołów lub na rynkach. Aktorzy nie byli zawodowcami i grali niejednokrotnie przez całe życie. Znane misteria są związane tematycznie ze świętami Bożego Narodzenia i Wielkiej Nocy. Innym typem teatralnej sztuki średniowiecznej była komedia dell’arte, której kolebką były Włochy. Sztuki te miały charakter świecki i wystawiane były na pla [...]   więcej »

Tagi: , ,

Ocena emigracji polskiej w poemacie Słowackiego „Anhelli”

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 16 maja 2011

W sierpniu 1838 roku ukazał się w Paryżu drukiem „Anhelli”. Jest to jeden z utworów zaliczanych do największych osiągnięć Słowackiego. Nietypowość tego poematu polega na wprowadzeniu stylizacji biblijnej i symbolizmu. Niezwykłość utworu to również wyartykułowane odważnie przez autora krytyczne sądy o postawach politycznych i losach współczesnej emigracji oraz niezachwiane przekonanie o zwycięstwie rewolucji. Słowacki ukazał skłóconych oraz niszczących się wzajemnie przedstawicieli emigracji. Swoje przesłanie budował się nie na koncepcji narodu wybranego, którego celem jest cierpieć, zmartwychwstać i zbawić Europę, ale na silnej wierze w przyszły upadek monarchistycznego systemu i zagładę dawnego społeczeństwa. Był przekonany o zwycięstwie nowy [...]   więcej »

Tagi: , ,

Juliusz Słowacki Beniowski streszczenie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 16 maja 2011

Maurycy Kazimierz Zbigniew Beniowski był ubogim szlachcicem mieszkającym na Podolu. Posiadał dziedziczną wioskę. Przez swoją rozrzutność Beniowski zadłużył się. Chciał poślubić pannę Anielę. Wszystko było na dobrej drodze dopóki nie stracił wioski. Aniela kochała go mimo wszystko wiernie, ale na przeszkodzie stał jej ojciec. Kazimierz jednak widywał się z nią często, ale bał się szczerze wyjawić swoich uczuć.

Pewnego wieczoru Beniowski wraz ze sługą wyruszył w podróż, pragnąc zaciągnąć się do wojska i w ten sposób przysłużyć się ojczyźnie. Przejeżdżając koło posiadłości ukochanej patrzył z żalem na dom, w którym „wziął harbuza”. Westchnąwszy pojechał dalej. W pewnym momencie na koniu Grzesia znalazła się wiedźma, chwyciła lejce Kazimierza i szybko ruszy [...]   więcej »

Tagi:

Akcja historyczna w „Beniowskim” Słowackiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 15 maja 2011

„Beniowski” został napisany w 1840 roku. Dzieło ma charakter poematu historyczno – dygresyjnego. Treść jest zaczerpnięta z dziejów Konfederacji barskiej. Jednym z jej uczestników był bohater poematu Maurycy Beniowski. Przygody Beniowskiego i walki konfederacji posłużyły poecie jedynie za kanwę, na której osnuł on niezwykle bogate dygresje, wyrażając w nich swoje poglądy na wszystkie aktualne sprawy w zakresie polityki i zagadnień społecznych, jak również literatury romantycznej.

Czas i miejsce akcji: druga połowa XVIII wieku, Ukraina, Krym, Bar.

Dzieje Kazimierza Maurycego Zbigniewa Beniowskiego:

1. Miłość i beztroskie życie w majątku ziemskim na Podolu.
2. Miłość do Anieli Ladowieckiej i potajemne zaręczyny.
3. Utrata majątku.
4. Pożegnanie Anieli z Beniowskim i jego wyjazd.
5. Zmuszanie [...]   więcej »

Dygresje zawarte w „Beniowskim” Juliusza Słowackiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 15 maja 2011

„Beniowski” Juliusza Słowackiego uważany jest za jedno z najwybitniejszych dzieł romantyzmu polskiego, a na pewno za najbardziej romantyczny z romantycznych utworów polskich. Jest to szczytowe osiągnięcie epiki wierszowanej w literaturze polskiej tego okresu. Utwór zaskakuje czytelnika bogactwem i różnorodnością podejmowanej problematyki oraz częstym przechodzeniem narratora od tematu do tematu. Wszystkie sprawy, o których tu mowa, są dla opowiadającego równie ważne. Zbudowany w ten sposób utwór wierszowany zwykło się nazywać poematem dygresyjnym. Podstawowa cecha „Beniowskiego” polega na tym, że narrator mówi tu o wielu sprawach równocześnie: o bohaterach historycznych, o sobie samym, o własnej twórczości, inspiracjach, o konfliktach z krytyką literacką.

Czołowe miejsce zajmuje w utworze [...]   więcej »

Tagi: ,