Bądź na bieżąco - RSS

Władysław Broniewski „Żołnierz polski” interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 10 marca 2011   |   Liczba słów: 180

W kwietniu 1939 r. Władysław Broniewski napisał wiersz „Bagnet na broń”. Był to wiersz - apel, utwór nawiązujący do tradycji poezji tyrtejskiej, czyli poezji wzywającej do walki w obronie ojczyzny i do gotowości oddania życia za swój kraj. Po tragedii polskiego września 1939 roku, czyli po rozbiciu armii polskiej przez hitlerowców, powstaje “Żołnierz polski”, wiersz zupełnie inny w swej wymowie i nastroju:

„Ze spuszczoną głową, powoli
Idzie żołnierz z niemieckiej niewoli”.

Brak tu już patetycznego i pełnego poczucia siły apelu, pojawiło się natomiast przygnębienie i rozpacz, wynikające z poniesionej klęski. Świat przedstawiony w wierszu składa się na obraz pełen smutku i rezygnacji. Polski żołnierz jest rozbrojony, z czapki został mu zdarty orzełek. Chociaż walczył bohatersko, „bił się krwawo”, nie miał żadnych szans:

„Szedł z bagnetem na czołgi żelazne,
ale przeszły, zdeptały na miazgę”.

Pełen żalu i poczucia bezsilności żołnierz siedzi pod brzozą - płaczką, która lituje się i „smutno szumi” nad jego tułaczym losem, losem człowieka bezdomnego na „ziemi - matce”. Wiersz przepełnia poczucie bezradności i bezsilności. Polscy żołnierze nie mogą walczyć z najeźdźcą, nie mogą nawet mścić się za podpalanie rodzinnych domów i zabijanie najbliższych.

Podobne wypracowania: