Bądź na bieżąco - RSS

Święty Aleksy i święty Franciszek

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011   |   Liczba słów: 225

Sylwetki św. Aleksego i św. Franciszka (refleksje).

Franciszek z Asyżu, właściwie Giovanni Bernardone (ok. 1181 – 1226), kaznodzieja wędrowny, reformator religii, syn bogatego kupca. W 1206 roku rozdał swój majątek ubogim i rozpoczął pracę kaznodziejską, nawołując do surowego ubóstwa i miłości bliźniego, przy czym główną cechą jego postawy była radość życia i miłość przyrody. Idee św. Franciszka były bliskie ruchom plebejskim (zwłaszcza waldensom), jednak nie popadł on w konflikt z Kościołem, który dostrzegł w powstającym z jego inicjatywy zgromadzeniu franciszkanów przeciwwagę antykościelnych ruchów plebejskich. Franciszek z Asyżu został kanonizowany. Postać św. Franciszka znalazła odbicie w utworach literackich i sztuce.

Św. Aleksy był potomkiem książęcego, rzymskiego rodu. Już w dzieciństwie przewyższał cnotami chrześcijańskimi swoich rodziców. Poślubiwszy, zgodnie z wolą ojca Eufamijana, „królewnę”, przyrzekł dochować czystości i w noc poślubną, za przyzwoleniem oblubienicy, porzucił dom, rozdał swoje bogactwa biednym i wybrał dolę bezdomnego tułacza, żebraka i ascety. Unikał rozgłosu, zmieniając miejsca pobytu, dopóki nie trafił przypadkiem do ojcowskiego dworu. Nie rozpoznany przez rodzinę, przez szesnaście lat pędził pokorny żywot nędznego żebraka. Dopiero chwalebna śmierć Aleksego odsłoniła tajemnicę jego życia i pochodzenia.

Św. Aleksy poświęcił się z własnej woli dla wybranej przez siebie sprawy – służbie Bogu i ludziom. Odrzucił, podobnie jak św. Franciszek, bogactwa materialne i ziemskie. Św. Franciszek miłość do Boga łączył z miłością do świata, przyrody i ludzi. Św. Aleksy wybrał samotną drogę poprzez cierpienie, ubóstwo i upokorzenie.

Podobne wypracowania: