Bądź na bieżąco - RSS

Sławomir Mrożek – Tango opracowanie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011   |   Liczba słów: 343

Groteskowy obraz społeczeństwa w „Tangu” Sławomira Mrożka.

„Tango” Sławomira Mrożka nawiązuje do konwencji dramatu rodzinnego. Ośrodkiem zainteresowania jest tu przede wszystkim rodzina – nieco dziwna, niekonwencjonalna. Dobór kompozycyjny postaci sugeruje sytuację konfliktu pokoleń, tyle że role zostały tutaj odwrócone. To Artur sprawuje funkcje wychowawcze względem rodziców i dziadków. To on nie jest w stanie żyć w świecie, w którym wszystkie normy zostały złamane, pragnie ładu i manifestuje konserwatyzm. Rodzice natomiast, dawni twórcy kulturalnego przewrotu, hołdują temu, co zawsze było pragnieniem młodych – nowoczesności, wyzwoleniu, łamaniu form.

Punktem wyjścia akcji „Tanga” jest bunt Artura przeciw ojcu, który nie jest jednak możliwy, ponieważ Stomil wykazuje się absolutną tolerancją. Jego metody wychowawcze, a właściwie brak jakichkolwiek metod i wychowanie syna w pełnej swobodzie sprawiły, że Artur jest niedojrzały. Buntowanie się przeciw istniejącym regułom życia społecznego i rodzinnego, a następnie akceptowanie jednych i odrzucanie innych na mocy własnego, świadomego wyboru stanowi naturalną drogę dojrzewania. Niestety, Artur nie miał się przeciw czemu buntować, więc też nie mógł dopracować się własnych zasad postępowania. Jego dążenia do nadania rodzinie „formy” są dowodem infantylnego poszukiwania zewnętrznego autorytetu. Artur mógłby przecież żyć w tej rodzinie według własnych zasad, ale on potrzebuje świadomości, że są to zasady ogólnie obowiązujące.

Rodzina jest niejako miniaturą społeczeństwa, dlatego nierzadko na przykładzie zmian, jakie zachodzą w obrębie jej struktury, można zobrazować elementarne prawidłowości historyczne. Opozycją, która kształtuje zasadniczy konflikt dramatyczny, jest opozycja rodzice – Artur. Można ją odczytać w sensie bardziej metaforycznym, jako przeciwstawienie rewolucji społecznej porewolucyjnemu chaosowi, wszak to Artur jest spadkobiercą tego, co zaistniało po buncie rodziców.

Dramat przedstawia dwa możliwe wzory rozwoju społecznego: pierwszy, tradycyjny, oparty na autorytatywnym przystosowywaniu dzieci przez dorosłych do norm życia społecznego i drugi, skrajnie liberalny, który wcielali w życie Stomil i Eleonora, łamiący wszelkie zasady. Oboje są następcami liberałów, wierzących w postęp i tworzone przezeń nowe wartości – jednak w ich wypadku postęp stał się równoznaczny z ośmieszaniem i niszczeniem wszelkich wartości wcześniejszych. Doprowadzenie tego procesu do końca sprawiło, że jedyną siłą, mogącą zapanować nad społeczeństwem jest władza, posługująca się przemocą. Społeczność, która doprowadzi do ruiny wszelkie wartości, staje się miejscem narodzin totalitaryzmu.

Podobne wypracowania: