Bądź na bieżąco - RSS

Norwid Fortepian Szopena interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 8 marca 2011   |   Liczba słów: 347
Analiza artystyczna wiersza Cypriana Kamila Norwida – „Fortepian Szopena”

Wiersz „Fortepian Szopena”, w którym Cyprian Kamil Norwid przywołuje postać i twórczość Fryderyka Szopena, jest wyrazem hołdu poety dla wielkiego pianisty. Utwór ten powstał na przełomie 1863 i 1864 roku, a inspiracją dla poety stało się wyrzucenie na bruk przez żołnierzy carskich fortepianu tego wielkiego muzyka.
Rozpoczynając analizę wiersza dostrzegamy na początku jego wyraźny podział na trzy części. W trzech pierwszych zwrotkach poeta przedstawia wizerunek genialnego kompozytora, co stanowi pretekst do snucia rozważań dotyczących istoty sztuki i aktu tworzenia. W postaci umierającego Chopina poeta dostrzega ideał piękna, nawiązując do postaci znakomitego rzeźbiarza Pigmaliona.
Kolejne trzy zwrotki stanowią analizę muzyki chopinowskiej, określonej przez Norwida mianem przetworzonego dziedzictwa grecko – rzymskiego antyku i chrześcijaństwa, wzbogaconego o polskie akcenty narodowe. Muzyka ta przetwarzająca dawne dziedzictwo jest w stanie najgłębiej wyrazić istotę polskości:

„Jakby starożytna która Cnota,
W dom modrzewiowy wiejski
Wchodząc, rzekła do siebie:
Odrodziłam się w Niebie
I stały mi się arfą – wrota,
Wstęga – ścieżka…
Hostię – przez blade widzę zboże…
Emanuel już mieszka
Na Taborze!”

Zamykające strofę czwartą stwierdzenie: „Emanuel już mieszka na Taborze!” miało podkreślać, iż w muzyce Szopena wyrażone zostały najwyższe wartości, stanowi ona ideał sztuki mający charakter „doskonałego wypełnienia”.

„O! Ty – Doskonałe – wypełnienie,
Jakikolwiek jest Twój, i gdzie?... znak…
Czy w Fidiaszu? Dawidzie? czy w Szopenie?
Czy w Eschylesowej scenie?”

Przykładami takiej najwyższej doskonałości były dla Norwida również dzieła Fidiasza, Davida i Ajschylosa. Istotną rolę, obok nawiązań do Chrystusa i Pigmaliona, odgrywają w utworze także nawiązania do mitu Orfeusza, co ma za zadanie podkreślać jeszcze silniej doskonałość i pełnię dzieł wielkiego Polaka.
Trzecia część utworu to rozważania poety na temat historii, cywilizacji i kultury. Przywołany jest tu obraz zniszczenia fortepianu symbolizującego odepchnięcie i zlekceważenie sztuki przez współczesnych. To samo może spotkać każdą wielką ideę, każdą doskonałość, które zostaną najpierw odrzucone, by kiedyś wreszcie triumfalnie powrócić i się odrodzić: „Ideał sięgnął bruku”. W zakończeniu utworu Norwid podkreślając znaczenie dzieł kompozytora przepowiada zaakceptowanie ich dopiero przez „późnego wnuka”. Owo współczesne poniżenie sztuki Chopina jeszcze bardziej ją wzbogaca i nie narusza w żadnym stopniu doskonałej całości ideału. Podobnie staje się w przypadku śmierci jakiegokolwiek twórcy, która ukazuje w całej pełni dzieło jego życia.

Podobne wypracowania: