Bądź na bieżąco - RSS

Juliusz Słowacki – Smutno mi Boże interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011   |   Liczba słów: 124

Refleksje Juliusza Słowackiego nad własnym losem w hymnie „Smutno mi, Boże!”.

Wiersz „Smutno mi, Boże” został napisany podczas podróży Słowackiego. Wiersz ma modlitewny, nastrojowy, smutny nastrój. Napisany w formie modlitwy, tok litanijny podkreśla refren „Smutno mi, Boże”. Poeta zaczyna utwór od ukazania otoczenia, w którym się znalazł: niebo, zachód słońca. Jest zachwycony pięknem, które go otacza, co podkreśla jeszcze bardziej nastrój smutku. Kolejne zwrotki zawierają uzasadnienie smutnego nastroju, poeta otwiera serce przed Bogiem. Smutek spowodowany jest ogromną tęsknotą za krajem, losem tułacza, niepewnością losu. Ostatnia zwrotka mówi o przemijaniu czasu i znikomości losu ludzkiego, w ujęciu perspektywy makro kosmicznej – „Bóg – człowiek, niebo – ocean”.

Wiersz ten został napisany sekstyną – sześciowersetową zwrotką. Utwór ten jest wewnętrznym monologiem ukazującym samotność ludzką i odczuwalną bliskość Boga.

Podobne wypracowania: