Bądź na bieżąco - RSS

Jan Andrzej Morsztyn biografia notatka

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 marca 2011   |   Liczba słów: 219

Jan Andrzej Morsztyn – mistrz barokowej poezji dworskiej.

Jan Andrzej Morsztyn herbu Leliwa (1620 – 1693) studiował na jednym z uniwersytetów niderlandzkich. W roku 1645 rozpoczął służbę dyplomatyczną. W czasach panowania Michała Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego działał na korzyść Francji. Został oskarżony przed sejmem o zdradę stanu, dlatego musiał uciekać w 1863 roku do Francji, gdzie spędził resztę życia. Twórczość poetycka nie stanowiła głównego celu Morsztyna, choć to ona właśnie przyniosła mu największą sławę. Stanowiła ona raczej odskocznię od zawodu dyplomaty. Najważniejsze wiersze poety zebrane zostały w zbiorach: „Kanikuła albo Psia gwiazda” oraz „Lutnia”.

Morsztyn był typowym poetą dworskim. Jego wiersze poruszają głównie mało ambitną tematykę towarzyską i miłosną. Ich błyskotliwość i jakość jest rezultatem dobrego opanowania sztuki poetyckiej, znajomości współczesnych szkół poetyckich, sprawności językowej zdobytej dzięki przekładom dzieł zagranicznych, a także naśladowanie znakomitych wzorców, m. in. poezji antycznej (Anakreont, Horacy), włoskiej (Petraca, Tasso, Marino), francuskiej (Racine) i polskiej (Kochanowski). Wyrafinowana poezja Morsztyna inspirowana jest tzw. marinizmem. Twórca tego kierunku, poeta włoski Marino twierdził, iż poezja powinna zaskakiwać czytelnika odmiennością operacji językowych, metafor, dziwnych paradoksów i zestawień antytetycznych, oryginalnych epitetów i odważnych porównań. Wiersze Morsztyna przekonują, że poezja nie zawsze powinna być nastawiona na wierne ukazywanie rzeczywistości. Poeta wcale nie musi być prawdomówny w dosłownym sensie, a celem i istotą jego poszukiwań może być właśnie czysta twórczość poetycka, bez jakichkolwiek naleciałości.

Podobne wypracowania: