Bądź na bieżąco - RSS

IV część „Dziadów” jako romantyczno – sentymentalny poemat o miłości

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 lutego 2011   |   Liczba słów: 135

IV część „Dziadów” to jeden z najważniejszych utworów polskiego romantyzmu. Adam Mickiewicz podejmuje tu ważny problem granicy pomiędzy życiem a śmiercią, miłością a niespełnieniem.

Bohaterem utworu jest pustelnik, czyli osoba żyjąca w odosobnieniu, zraniony przez kobietę i umarły dla ludzi i całego świata. Nieszczęśliwe uczucie kreujące osobę bohatera stanowi jego przekleństwo. W momencie jego zjawienia się u księdza posiada on nieokreśloną postać. Męka i cierpienie uczyniło z niego „ni to człowieka, ni to ducha”. W IV części „Dziadów” poeta przedstawia dwie różne postaci, a jednocześnie dwa zupełnie różne sposoby patrzenia na świat. Ksiądz reprezentuje podejście rozumowe do zjawisk natury, Gustaw natomiast postrzega je sercem.

Wielką romantyczną miłość Gustaw rozumiał jako połączenie, komunię dusz, poczucie mistycznej jedności z ukochaną. Miłość ta sprawiała, że Gustaw „za życia był w niebie”. Dzieje tego tragicznego uczucia Gustaw opowiada podczas „godziny miłości”.

Podobne wypracowania: