Bądź na bieżąco - RSS

Geneza i ludowość II części „Dziadów” Adama Mickiewicza

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 lutego 2011   |   Liczba słów: 194

„Dziady” część II i IV nazywane są wileńsko – gromskimi i wydane zostały w roku 1823. Na powstanie tego utworu wpłynęły następujące zjawiska: tradycje ludowe; obchody św. Zmarłych; śmierć matki poety; utrata ukochanej – Maryla Wereszczakówna wychodzi za mąż za Puttkamera, bogatego ziemianina; wpływ zachodniej literatury romantycznej.

„Dziady” mają budowę fragmentaryczną, brak części III (napisana przez poetę siedem lat później). Część I zastępuje jak gdyby wiersz „Upiór”.

W drugiej części „Dziadów” występuje jedność czasu i miejsca akcji oraz obecność chóru, co stanowi nawiązanie do dramatu antycznego. Utwór posiada jednak więcej elementów charakterystycznych dla poetyki romantycznej: wielowątkowość akcji, elementy fantastyczne, kompozycja fragmentaryczna, operowanie nastrojem i kontrastami.

Przekonania moralne głoszone przez chór w drugiej części „Dziadów”:
- duchy dwojga dzieci:

„Kto nie doznał goryczy ni razu,
ten nie dozna słodyczy w niebie.”

- duch złego pana:

„Bo kto nie był ni razu człowiekiem,
temu człowiek nic nie pomoże.”

- duch dziewczyny Zosi:

„Kto nie dotknął ziemi ni razu,
ten nigdy nie może być w niebie.”

„Dziady” są moralitetem i ukazują walkę dobrego ze złem. Ideę drugiej części „Dziadów” stanowi myśl, że prawdziwe społeczeństwo jest zjawiskiem złożonym. Trzeba zaznać goryczy, cierpienia, bólu, być czynnym i nie uchylać się od obowiązków. Nie zadawać cierpień innym ludziom, aby przeżyć życie w pełni.

Podobne wypracowania: