Bądź na bieżąco - RSS

Fakty z życia i twórczości Adama Mickiewicza

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 23 lutego 2011   |   Liczba słów: 413

Adam Mickiewicz urodził się 24 grudnia 1798 roku w Zosiu koło Nowogródka, zmarł 6 czerwca 1855 roku w Konstantynopolu. Po ukończeniu szkół dominikańskich w 1815 roku wstąpił na uniwersytet w Wilnie, gdzie zdobył wykształcenie w zakresie filologii klasycznej, literatury ojczystej i historii. Od września 1819 roku objął posadę nauczyciela szkoły średniej w Kownie. Należał wtedy do Towarzystwa Filomatów i Filaretów i z tego powodu został osadzony w więzieniu. Następnie zesłano go do Rosji, gdzie poznał wielu wybitnych tamtejszych pisarzy. W 1829 roku znalazł się w Niemczech, a następnie w Rzymie. W kwietniu 1831 roku wyruszył przez Genewę i Paryż do Wielkopolski, którą opuścił w marcu 1832 roku po czym przez Drezno udał się do Paryża. Tam ożenił się w roku 1834 z Celiną Szymanowską. W 1839 roku objął w Lozannie katedrę profesora literatury rzymskiej, a w latach 1840 – 1844 piastował urząd profesora w katedrze literatur słowiańskich, utworzonej w College de France. W 1844 roku za swoją antyklerykalną postawę i propagowanie idei Andrzeja Tobiańskiego został zawieszony w czynnościach profesora. W lutym 1848 roku przebywał w Rzymie, gdzie uzyskał audiencję u Piusa IX, a później zorganizował ochotniczy legion polski. Po objęciu władzy przez Napoleona III zaniechał działalności politycznej i podjął pracę jako bibliotekarz w paryskiej Bibliotece Arsenału. We wrześniu 1855 roku wyjechał do Konstantynopola z zamiarem tworzenia oddziałów polskich mających wystąpić przeciwko Rosji. W mieście tym zmarł nagle na cholerę. Jego ciało zostało przewiezione do Paryża, a obecnie spoczywa w podziemiach katedry wawelskiej.

W swych tomach poezji, wydanych w 1822 roku i 1823 roku, a obejmujących „Ballady i romanse”, II i IV część „Dziadów” oraz powieść poetycką „Grażyna” dokonał jako pierwszy twórca w literaturze polskiej przełomu romantycznego. Dokonał w tych dziełach zwrotu do wierzeń i wyobraźni ludowej. W „Odzie do młodości” natomiast prawa młodości podporządkował służbie nadrzędnym ideałom. W Rosji napisał „Sonety” (1826 r.) i „Konrada Wallenroda”. W 1832 roku stworzył III część „Dziadów” i „Księgi narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego”, a w 1834 roku „Pana Tadeusza”.

Okres polski: Mickiewicz tworzy „Odę do młodości” (1820 r.), „Ballady i romanse” (1822 r.), „Dziady” cz. II i IV oraz „Grażyna” (1823 r.).

Okres rosyjski: Rosja (Petersburg, Odessa, Moskwa): „Sonety” (1826 r.), „Konrad Wallenrod” (1828 r.).

Okres paryski: emigracja (Drezno, Paryż, Lozanna): „Dziady cz. III” (1832 r.), „Księgi narodu polskiego i Księgi pielgrzymstwa polskiego” (1832 r.), „Pan Tadeusz” (1833 r.), „Zdania i uwagi” (1833 – 1834 r.), „Konfederaci barscy”, „Jakub Jasiński” (1836 r.), cykl liryków lozańskich m.in. „Polały się łzy”, „Snuć miłość”, „Gdy tu mój trup” (1839 – 1840 r.).

Podobne wypracowania: