Bądź na bieżąco - RSS

Dorobek literacki i artystyczny Juliusza Słowackiego

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 7 marca 2011   |   Liczba słów: 454
Dorobek literacki i artystyczny Juliusza Słowackiego – znaczenie jego twórczości.

Juliusz Słowacki dopiero w kilkadziesiąt lat po śmierci został uznany za jednego z wieszczów narodowych i czołowego twórcę dramatu narodowego. Jego poezja była powszechnie niedoceniana, nie rozumiano wielkości jego dzieł, krytykowano je argumentując to ich nienarodowym charakterem. Odmienne od uznanego już mickiewiczowskiego wzorca poezji utwory Słowackiego musiały więc wśród pierwszych czytelników spotkać się z dezaprobatą. „Nowy” poeta, świadomy w pełni swojej odrębności, znalazł się zatem w sytuacji ostrego konfliktu z czytającą publicznością, która jego propozycji przyjąć jeszcze nie była w stanie. Jedynie Zygmunt Krasiński dostrzegł, iż młody pisarz otwiera nowy etap w rozwoju literatury narodowej: „W naszej literaturze konieczność była Adama, jest Jula (…). Wcale Juliusza nie mam za zwierzchnika Adama, ale mam go za jego logicznego następcę”.
Słowacki swoje pierwsze poezje zaczął pisać w stylu przede wszystkim Byrona, a tragedie w stylu popularnego wówczas Shakespeara’a np.: powieści poetyckie „Arab”, „Jan Bielecki”, „Lambro”, tragedia historyczna „Maria Stuart”.
W dobie powstania listopadowego Słowacki stał się jednym z czołowych poetów politycznych. Funkcję poetyckich wezwań do boju pełniły zwłaszcza dwa jego utwory: „Hymn” i „Oda do wolności”. Powstanie listopadowe wpłynęło decydująco również na dalsze losy poety, kształtując je według polskiego romantycznego wzorca. Jako „śpiewak rewolucji” Słowacki musiał schronić się za granicę przed grożącymi mu represjami ze strony władz carskich. Stworzone w okresie popowstaniowym dramaty: „Kordian”, „Balladyna”, „Lilla Weneda” należą do największych arcydzieł polskiej dramaturgii. „Kordian” stanowił pierwszy romantyczny rozrachunek poety z moralnymi i politycznymi dylematami pokolenia powstańczego, które oskarża on o zgubną uległość mesjanizmowi. Rozszerzeniem i kontynuacją politycznej problematyki „Kordiana” były dwa kolejne dramaty napisane w Genewie: ironiczno – baśniowa „Balladyna” oraz „Holsztyński” ukazujący porażonego chorobą woli romantyka. „Balladyna” kwestionowała podstawowe wartości romantyczne (przeszłość, naturę, lud, miłość), ukazywała tragiczną sytuację narodu pozbawionego sił społecznych i jednostek zdolnych do sprawowania władzy. „Lilla Weneda” z kolei, stała się wyrazem romantycznego poczucia własnej nieprzeciętności i osamotnienia, a także wyrazem przekonań o nieuchronnej zagładzie jednostek i narodów w procesie historycznego rozwoju, o możliwości odrodzenia się jedynie przez śmierć.
Mistrzostwo w splataniu motywów tragiczności i komizmu, fantazji i realności, ujawnione w „Balladynie” doszło najpełniej do głosu w poemacie dygresyjnym „Beniowski” – arcydziele romantycznego subiektywizmu i polemiki literackiej. Był on odpowiedzią na tradycjonalizm narodowego myślenia, konserwatywne gusta czytelników, wynikające z niezrozumienia nowych form poetyckich. Mesjanistyczne idee znalazły oryginalny kształt w poemacie prozą „Anhelli”, a zwłaszcza w tak zwanej twórczości misyjnej: poemat „Genesis z ducha”, „Król Duch”, dramaty „Sen srebrny Salomei”, „Samuel Zborowski”.
Ponadto Słowacki jest autorem autobiograficznych poematów: „Godziny myśli” i „W Szwajcarii”, liryk refleksyjnych i filozoficznych m.in. „Grób Agamemnona”, poematu dygresyjnego „Podróż z Neapolu do Ziemi Świętej”, dramatu historycznego „Mazepa”, ironicznej komedii romantycznej „Fantazy” i innych.
Twórczość Juliusza Słowackiego wywarła ogromny wpływ na rozwój literatury polskiej i jest do dziś żywym źródłem inspiracji ideowej i artystycznej.

Podobne wypracowania: