Bądź na bieżąco - RSS

Charakterystyka Zośki z “Kamieni na szaniec”

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011   |   Liczba słów: 494

Aleksander Kamiński - "Kamienie na szaniec" charakterystyka wybranej postaci.

Zośka, czyli Tadeusz Zawadzki to jeden z bohaterów książki „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego. Był harcmistrzem i drużynowym 23 WDH w czasie wojny. Został odznaczony Virtuti Militari 5 klasy i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Razem ze swoimi towarzyszami Alkiem i Rudym brał czynny udział w akcjach małego sabotażu i należał do organizacji Wawer. Zośka był przywódcą efektownych akcji Buków. To on zaplanował drobiazgowo i szczegółowo wyznaczoną pracę, przewidując wszystkie niebezpieczeństwa. Nie był naczelnym wodzem Wawru w Warszawie, lecz tylko komendantem jednego z rejonów, na jakie została podzielona stolica. Był zdolny, obdarzony wyjątkowymi zdolnościami organizatorskimi i dysponujący doskonale dobranym zespołem. W każdej pracy Zośka brał osobiście czynny i bezpośredni udział. W czasie „roboty” odznaczał się dużym opanowaniem i spokojem. On czynił z każdego występu ulicznego swoistą szkołę charakterów, przepajając wszelkie wystąpienia Buków atmosferą służby i obowiązku, punktualności, rzetelności, odwagi i koleżeństwa.

Został on przez naturę obdarzony niemal dziewczęcą urodą. Miał delikatną cerę, regularne rysy, niebieskie oczy i jasne włosy, uśmiech dziewczęcy oraz ręce o długich, subtelnych palcach. Zośka był nieśmiały i bardzo przywiązany do swojego domu i matki. Godzinami prowadził rozmowy z rodzicami i z siostrą. W domu rodzinnym Zośki było w zwyczaju omawianie wspólnie zagadnień i kłopotów. Ojciec Zośki był profesorem, jego matka działaczką społeczną. Profesor, tak samo jak syn, prowadził pamiętnik. Pewnego wieczoru po pogawędce w gronie przyjaciół Zośki napisał:

„Znajduję w Tadeuszu typ, jaki w najśmielszych marzeniach wyobrazić sobie chciałem, jako typ nowej młodzieży, która nową, lepszą Polskę budować będzie. Widzę w nim, tak rzadko niestety spotykane, połączenie głębi duchowej, czystych intencji, czystego życia z umiejętnością brania życia w garść i nieprzeciętnym talentem organizacyjnym i wychowawczym”.

Zośka był to chłopiec o wyjątkowych zdolnościach, wybitnej inteligencji teoretycznej i praktycznej. Wszystkim się interesował, łatwo osiągał stawiane sobie cele. Nie przepracowywał się w szkole, uczył się na czwórki. Wyróżniał się w strzelectwie, hokeju i w tenisie, zdobywając w turniejach pierwsze miejsca. Zośka był uparty, szczególnie gdy upór wsparł się o inny czynnik jego duszy – o ambicję. Sporty, upór i ambicja przynosiły mu pewną sławę w gronie przyjaciół. Zośka jednak nie starał się zjednać kolegów, nie szukał przyjaźni. Poczucie samotności, powściągliwość i skrytość powodowały to, że koledzy go nie unikali. Przekonali się, że Zośka stał się specjalistą w organizowaniu ludzi i życia. Mimo że był ich rówieśnikiem poddawali się jego woli chętnie. Szczególnie mocnym oparciem dla Buków był Zośka w ciężkich okresach, kiedy ktoś z ich gromady zginął lub dostał się do niewoli. W takich chwilach zdolności przywódcze Zośki jakby zwielokrotniały się, był jeszcze spokojniejszy niż zwykle, decyzje wydawał szybciej. Był odważnym człowiekiem, co widać było w akcji pod Arsenałem i pod Sieczychami. Pierwszy rzucił się do ataku, aby przerwać impas w walce. Skoczył na wroga, lecz niestety trafiła go nieprzyjacielska kula.

Zośka zginął w czasie akcji likwidowania posterunku żandarmerii niemieckiej. Był jedynym człowiekiem, który przelał w tej bitwie krew. Dał przykład odwagi, męstwa i poświęcenia dla swojej ojczyzny. Polska nigdy nie zapomni o nim, o bohaterze podziemia w czasie Drugiej Wojny Światowej.

Podobne wypracowania: