Bądź na bieżąco - RSS

Charakterystyczne cechy stylu utworów literackich Młodej Polski

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 28 lutego 2012   |   Liczba słów: 273
Jakie są charakterystyczne cechy stylu utworów literackich Młodej Polski?

W okresie tym rozwija się poezja, proza i dramat.
1. Poezja
Dominuje symbolizm i ekspresjonizm; symbolizm zwraca się od obserwacji życia do jego interpretacji, znajduje swój wyraz w ścisłym zespoleniu życia duchowego i psychiki podmiotu lirycznego z przyrodą. Przyroda staje się wyrazicielką stanów psychicznych poety, jego przeżyć; wzrasta znaczenie metafory jako środka ekspresji.
Ekspresjonizm wyraża się wyolbrzymionym przedstawieniem rzeczywistości. Podkreśleniu wrażenia uczucia służą nagromadzenia czasowników, bądź przymiotników. Dla wyrażenia stanów emocjonalnych wprowadza się często zdania pytajne i wykrzyknikowe.
2. Proza
W zakresie prozy jedną z nowych form było rozszerzenie zasobu środków formalnych epiki powieściowej: wprowadzenie do utworu gwary autentycznej np. „Na skalnym Podhalu” – Tetmajer; wprowadzenie gwary stylizowanej np. „Chłopi” Reymont; elementy subiektywizmu i emocjonalizm – proza Żeromskiego.
Emocjonalizm wyraża się w częstym występowaniu hiperbolicznych określeń, nagromadzenie synonimów i jaskrawych epitetów, bogate i barwne słownictwo.
W utworach ujawniane są kontrasty środowiskowe i konflikty indywidualnych bohaterów, wszystko dzieje się na tle przyrody przedstawionej realistycznie i nastrojowo. Jednym ze sposobów ukazywania przyrody i zjawisk jest personifikacja. W dialogach często osoby posługują się przysłowiami. W opisach spotykamy realne efekty dźwiękowe. Opisy są nasycone różnorodnymi wrażeniami zmysłowymi.
3. Dramat
Najczęstszym sposobem było posługiwanie się symbolem, w szerszej mierze korzystano z gwary ludowej i środowiskowej oraz języka potocznego.
„Wesele” – dialogi silnie zindywidualizowane, gwara stylizowana, wprowadzenie neologizmów np. wyzwoleństwo, nawesełować się, wesołeństwo.
Język dialogów różnorodny, słownictwo proste, wyrażenia rubaszne, prymitywne. Wszystkie formy językowe uplastyczniają obraz i podkreślają charakter postaci.
Bogate wprowadzenie przez autorów didaskalia, które określają sposób wystawiania utworów i zmierzają do tworzenia nowych form ekspresji. W Młodej Polsce rozwijały się dwa typy dramatów: metaforyczny, nawiązujący do tradycji romantycznej i komedia mieszczańska (realistyczna) kontynuująca tradycje komedii mieszczańskiej z okresu pozytywizmu.

Podobne wypracowania: