Bądź na bieżąco - RSS

Bogurodzica interpretacja

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 22 stycznia 2011   |   Liczba słów: 223

Bogurodzica” – najstarsza polska pieśń religijna.

Czas powstania i rodowód literacki utworu:

Badacze przyjmują najczęściej, że „Bogurodzica”, pieśń religijna, maryjna powstała w pierwszej połowie XIII w. Najstarszy zachowany rękopis pieśni z nutami pochodzi z 1407 roku, a pierwszy zachowany druk z 1506 r. „Bogurodzica” z czasem stała się również hymnem bojowym, niemal hymnem narodowym, według Jana Długosza to carmen patrium – „pieśń ojczyźniana”.

Odczytanie i analiza tekstu:

W pierwszej zwrotce wierni zwracają się do matki boskiej, sławionej, chwalonej przez Boga, aby zjednała i zesłała swego syna. W drugiej zwracają się do syna Boga, aby przez wzgląd na swego chrzciciela usłyszał głosy, spełnił pragnienia, czyli dał dostatni, pobożny pobyt na ziemi i zbawienie wieczne po śmierci. Każda z dwóch zwrotek składa się z apostrofy i prośby. W pierwszej zwrotce apostrofa do Matki Boskiej jest długa, rozbudowana, a prośba ujęta krótko. W drugiej zwrotce odwrotnie, apostrofa do syna Boga jest krótka, lapidarna, a prośba rozbudowana. Pierwsza apostrofa może być świadectwem kultu Matki Boskiej, jako pośredniczki na ziemiach polskich.

„Bogurodzica” to przykład średniowiecznego wiersza, zdaniowo – rymowego asylabicznego. Rytm tworzą w utworze rymy zewnętrzne i wewnętrzne, głównie gramatyczne i zamykający każdą strofę zwrot „kyrie leison” zaczerpnięty z języka greckiego.

Wyrazy i formy staropolskie w „Bogurodzicy”:

archaizmy fonetyczne: formy bez przegłosu: e do o np. sławiena, zwolena;

archaizmy słowotwórcze: przebyt, zbożny;

archaizmy słownikowe: gospodzin, zwolena, dziela, bożyc, zyszczy, raczy, bożycze

archaizmy składniowe: bogurodzica, bogiem sławiena, twego dziela.

Podobne wypracowania: