Bądź na bieżąco - RSS

Albert Camus – Dżuma opracowanie

Kategoria: Język polski   |   Dodano: 23 stycznia 2011   |   Liczba słów: 355

Postawa bohaterów powieści Alberta Camus „Dżuma” wobec niebezpieczeństwa grożącego ludziom.

Akcja powieści „Dżuma” rozgrywa się wyłącznie w granicach miasta Oran. Sam tytuł książki sugeruje, że celem pisarza było ukazanie historii ludzkiej walki z szalejącą w Oranie epidemią dżumy. Jednak tak naprawdę dżuma była metaforą, pretekstem, dzięki któremu Albert Camus ukazał zjawisko o wiele szersze i głębsze znaczeniowo. Do najpowszechniejszych wykładni metaforycznego sensu choroby należy interpretowanie dżumy jako metafory śmierci. Istotą utworu są więc różne postawy ludzkie wobec śmierci. Inną wykładnią jest traktowanie dżumy jako metafory zła w ogóle. Zło towarzyszy człowiekowi od początku jego dziejów, jest przeciwieństwem Dobra i przyjmuje nieskończoną liczbę postaci. „Dżuma” byłaby więc wtedy historią jednej potyczki w odwiecznej walce człowieka ze złem, które jest wszędzie, nawet w nim samym. W tym kontekście zamykające książkę słowa o czasowym jedynie charakterze zwycięstwa nad dżumą nabierają innego znaczenia: „... kronika nie może być kroniką ostatecznego zwycięstwa. Może być tylko świadectwem tego, co należało wypełnić i co niewątpliwie powinni wypełniać nadal, wbrew terrorowi i jego niestrudzonej broni, mimo rozdarcia osobistego...”. Zła bowiem nie można pokonać „na zawsze”, tak jak mikroba zarazy udało się jedynie uśpić, a nie zniszczyć całkowicie i ostatecznie.

Wybuch epidemii i zamknięcie bram miejskich stawia wszystkie postaci w obliczu wyboru. „Zaangażowanie” łączy się z ryzykiem, choć właśnie drogę aktywnego przeciwstawiania się złu wybierają niemal wszyscy bohaterowie: nieustraszony doktor Bernard Rieux, romantyczny urzędnik Grand, pisarz Jean Tarron, dziennikarz Rambert.

Powieść nie jest pesymistyczna. Posługując się postaciami swoich bohaterów Camus dowodzi, że można odnaleźć sens w życiu – walka z cierpieniem, podjęcie której stanowi o naszym człowieczeństwie.

Walory artystyczne powieści:

„Dżuma” jest powieścią filozoficzną (nawiązuje do teorii egzystencjalizmu). To również powieść metaforyczna, parabola. Paraboliczny utwór to taki, w którym postaci i wydarzenia nie są ważne ze względu na ich cechy indywidualne, lecz istnieją jako przykłady uniwersalnych praw ludzkiej egzystencji, postaw wobec życia i kolei losu. Właściwa interpretacja paraboli wymaga przejścia od jej znaczenia dosłownego do ukrytego – moralnego.

Powieść wyraża koncepcje buntu pozytywnego oraz przekonanie o wielkości i sile moralnej człowieka – heroizm moralny. Umieszczenie akcji w przestrzeni szczelnie zamkniętej pozwala na potraktowanie sytuacji przedstawionej w „Dżumie” jako sytuacji modelowej, uniwersalnej, liczne fragmenty filozoficzno – refleksyjne to cecha współczesnej paraboli. Kompozycja: klamrowa.

Podobne wypracowania: