Bądź na bieżąco - RSS

Twórczość Tycjana

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 5 maja 2011   |   Liczba słów: 327

Tycjan (Tiziano Vecellio, ok. 1488 – 1567), następca Giorgiona, przeżył jeden z najdłuższych żywotów w artystycznej historii, zmieniając się i rozwijając w każdej fazie twórczej osiągnął szczyt talentu w późnym wieku. Zanim rozpoczął współpracę z Giorgionem, spędził pewien czas w pracowni Giovanniego Belliniego. Jego mistrzostwo w posługiwaniu się techniką olejną, tak istotne dla transformacji malarstwa weneckiego, odcisnęło swoje piętno na sztuce Tycjana, a tym samym odegrało rolę w rozwoju malarstwa zachodnioeuropejskiego. W dziele Tycjana odnajdujemy swobodę zapowiadającą już sztukę dnia dzisiejszego. To on odkrył ekspresję samej farby, jako wartości pozostającej w harmonii z narracją obrazową, lecz niezależnie od niej.

Rozpiętość tematyki i problematyki, różnorodność rozwiązań kompozycyjnych jest u Tycjana bardzo szeroka. Mistrzowskie uzdolnienia kompozycyjne i szczególną wrażliwość na kolor ujawnia Tycjan już w dziele „Miłość Ziemska i Niebiańska”. Obraz jest zakomponowany plamami barwnymi, będącymi zarazem plamami światła lub cienia, kontrastującymi stopniem nasycenia i temperatur. W wielu dziełach religijnych np.: „Chrystus objawiający się Marii Magdalenie”, „Złożenie do grobu”, „Assunt”, „Zdjęcie z krzyża”, „Koronowanie cierniem” ujawnił się monumentalizm i wzniosłość, a atmosfera obrazów przepełniona jest tragizmem i bólem. W późniejszej twórczości Tycjana występują obficiej motywy mitologiczne: „Flora”, „Nimfa i pasterz”, „Wenus i Adonis”, „Porwanie Europy”. Dzieła artysty charakteryzuje ciemna tonacja, synteza światła i cienia, zawężona tonacja kolorystyczna (chłodne czerwienie, złocistości, oliwkowe zielenie, głębokie czernie, srebrzyste szarości). W młodości stosował szeroką gamę barw, lubił silne nasycenia, kontrasty tonów chłodnych i ciepłych. Stopniowo ograniczał i ochładzał gamę, a pogłębiał kontrasty walorowe, dodatkowym środkiem wyrazu stała się z czasem wartość faktury. Odkrył refleksy świetlne, pogłębił doświadczenia nad różnicami w granicach tej samej barwy w świetle i w cieniu.

Tycjan był również wybitnym portrecistą, świetnym psychologiem. Wykonywał portrety książąt, królów, papieży (portrety Alfonsa I, Pawła III z nepotami, Karola V, portret Ranuccio Farnese). Potrafił w portretach pogodzić prawdę o człowieku, o jego wyglądzie i cechach charakteru z wybraniem takiego momentu, układu czy pozy, by przedstawić go w jak najkorzystniejszym świetle.

Tycjan zrewolucjonizował technikę malarstwa olejnego i wywarł olbrzymi wpływ na innych twórców, zwłaszcza Tintoretta i Rubensa.

Tagi:

Podobne wypracowania: