Bądź na bieżąco - RSS

Spór Ingres – Delacroix

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 14 marca 2011   |   Liczba słów: 427
Pierwszym, którego nazwano „młodym romantykiem” był Théodore Géricault. Razem z Delacroix podziwiał i kopiował Rubensa, Tycjana, zachwycał się Rembrandtem i Caravaggiem. Prekursorskie dzieła Géricault były mocno wpisane w całą francuską tradycję, sztukę przełomu XVIII i XIX wieku, a jednocześnie bezwzględnie zrywały z dotychczasowym przesłaniem malarstwa francuskiego.

W 1824 roku, kiedy umarł Géricault, Jean Auguste Dominique Ingres miał już lat 44, a jego późniejszy rywal, Eugène Delacroix - 26. W ciągu następnych lat artyści ci starli się w sporze, który odcisnął się tym silniejszym piętnem na życiu kulturalnym Paryża, iż obydwaj byli dalecy od dominującego wówczas malarstwa akademickiego. Wielu ówczesnych pisarzy, krytyków i filozofów silnie angażowało się, nie tyle może stając po stronie jednego malarzy, ile bliskich Ingresowi i Delacroix ideałów estetycznych. Każdy z tych artystów osiągnął swoistą malarską pełnię przy przewadze takich środków formalnych, które cenił najwyżej. Różnica polegała na tym, że Ingres do końca życia blisko obcując z malarstwem dawnym niewiele zmienił w swych głównych twórczych założeniach. Delacroix zaś wciąż poszukiwał.
Ingres stworzył własny język malarski, oparty na precyzyjnym, pedantycznym rysunku, eliminując wszystkie akcenty emocjonalne. Szukając swojego absolutnie czystego piękna, zerwał z klasycyzmem, nadal jednak wielbił antyk:
- stosował tylko technikę olejną,
- na jego płótnach ślady pędzla pozostają prawie niewidoczne (gładkie, idealnie zsynchronizowane płaszczyzny),
- formy tworzy giętka, czasem opływowa, pełna wartości dekoracyjnych arabeska linii,
- w minimalnym stopniu wykorzystywał światłocień,
- stosuje wyszukane a zarazem naturalne zestawienia kolorystyczne.
Malował głównie sceny historyczne o rodzajowym zabarwieniu, mitologiczne i religijne oraz akty na tle egzotycznej scenerii. Wszystkie te przedstawienia o pogodnym nastroju mają charakter malarskich objawień, daleko odbiegają od wszelkiej realności.
Przykłady dzieł: „Łaźnia turecka”, „Odaliska”, „Źródło”, „Portret Panny Riviere”, „Portret Louis-Francois Bertina”, „Portret Paganiniego”.

Victor - Eugène Delacroix zachwycał się współczesnym mu malarstwem angielskim. Olśnienie południowym światłem, przyrodą i egzotyczną kulturą odbiło się potem szerokim echem w dziełach artysty. Delacroix dążył do stworzenia własnego języka formalnego za pomocą dogłębnej analizy koloru, światłocienia i refleksów barwnych.
- cenił sztukę Rubensa, jednocześnie żywiąc kult dla antyku i dzieł Rafaela,
- jego kompozycje dynamizowały spiralne kształty pojawiające się obok monumentalizujących form wertykalnych i równoważących je poziomów,
- istotną rolę w jego twórczości odgrywał rysunek,
- stosował śmiałe zestawienia barwne (paleta Delacroix była bardzo szeroka),
- malował szeroko, swobodnie.
W jego twórczości przejawiała się tematyka orientalna, przedstawienia scen z polowań i wyobrażenia dzikich zwierząt przeplatające się z tematami nawiązującymi do literatury, mitologii np. „Medea”, „Plafon Apollina”, tematyka historyczna i religijna. W twórczości Delacroix występują wszystkie zagadnienia romantyzmu: problemy walki, miłości, śmierci, apoteoza wolności i walka o jej odzyskanie.
Przykłady dzieł: „Śmierć Sardanapala”, „Masakra na wyspie Chios”, „Wolność wiodąca lud na barykady”, „Bitwa pod Poitiers”, „Dante i Wergili w piekle”, „Śmierć Ofelii”, „Kobiety algierskie”.

Podobne wypracowania: