Bądź na bieżąco - RSS

Renesans polski – architektura Wawelu i Kaplicy Zygmuntowskiej

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 9 kwietnia 2011   |   Liczba słów: 284

Zamek wawelski należał do typu złożonych, wielopałacowych rezydencji, na które składały się odrębne budowle, powstałe w różnym czasie. W latach 1502-1507 powstaje pałac królowej Elżbiety: samodzielna budowla podłużna, bez krużganków, a jej wykonawcą był Franciszek Florentczyk.

W latach 1521-1529 Benedykt Sandomierzanin buduje pałac wschodni; w 1527-1535 Bartłomiej Berecci tworzy dziedziniec, wznosząc ślepą ścianę południową i spinając całość krużgankiem. Za Zygmunta zostaje wzniesiony pałac północny, łączący Dom Królowej i gotycki pawilon zwany Kurzą Stopą.

Zamek wawelski to monumentalna budowla:
- rezydencja jest założona wokół rozległego dziedzińca (cecha architektury włoskiej), otwarte ku niemu wnętrze otoczone jest trójkondygnacyjnym krużgankiem, górna kondygnacja nie posiada arkad,
- w wewnętrznych elewacjach dziedzińcowych zastosowano renesansowe dekoracje detalu architektonicznego,
- wysoki, monumentalny dwuspadowy dach, z dekoracją barwnych dachówek,
- oryginalna dekoracja, najstarsza w skrzydle zachodnim, dzieło Franciszka z Florencji (plastyczność motywów, delikatne formy symetryczne),
- wnętrza zamkowe - malowane fryzy: dzieła Antoniego z Wrocławia i Hansa Durera.

W 1515 roku, po śmierci żony Barbary, król Zygmunt zlecił Bartłomiejowi Berrecciemu wykonanie kaplicy-mauzoleum, które miało pełnić funkcje kultową i sepulkralną:
- wnętrze wypełnione rzeźbą figuralną i ornamentową w różnych barwnych materiałach,
- centralny plan budowli łączy kwadrat z krzyżem greckim oraz kołem kopuły,
- kopuła tworzy baldachim nad umieszczonym w krypcie grobem królewskim, na kopule znajdują się kasetony,
- w niszach umieszczone figury św. Piotra i Pawła, przy wnęce nagrobkowej figury św. Floriana i Wacława,
- w sześciu medalionach są przedstawienia czterech ewangelistów oraz dwóch proroków: Salomona i Dawida - pierwszy o rysach twarzy króla Zygmunta,
- na zewnątrz kaplicy figury Judyty i Dawida, w ołtarzu scena Zaśnięcia Marii, umieszczony w kaplicy nagrobek króla - dzieło Berrecciego: zmarły przedstawiony w pozie niedbałego spoczynku, z uniesioną na prawym łokciu górną partią ciała, ze skrzyżowanymi kontrapostowo nogami, z lewą ręką oparta na udzie, z twarzą w stanie uśpienia, zwróconą ku górze.

Podobne wypracowania: