Bądź na bieżąco - RSS

Przebudowa bazyliki św. Piotra w Rzymie

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 31 marca 2011   |   Liczba słów: 230

Bazylikę zaczęto budować w okresie wczesnego chrześcijaństwa nad grobem św. Piotra. Miała typowy plan krzyża łacińskiego. W okresie renesansu postanowiono ją zburzyć i wybudować nową, bogato dekorowaną świątynię. Prace trwały do okresu baroku.

Renesans:
- Donato Bramante - w latach 1504 - 1514 zaprojektował budowlę centralną na planie krzyża greckiego wpisanego w kwadrat, a każde ramię zakończył półkolistą absydą. Kopuła znalazła się na skrzyżowaniu naw i cztery mniejsze na przecięciu się ramion krzyża.
- Rafael Santi - zmienił plan podłużny na trzynawowy krzyż łaciński,
- Michał Anioł - 1547 - 1563, zachował koncepcję Bramantego i powrócił do krzyża greckiego, ale wprowadził pewne uproszczenia planu i bryły, zaakcentował wejście kolumnowym portykiem i monumentalnymi schodami oraz zaprojektował kopułę.
- Giacomo della Porta - 1558 - 1590, prowadził prace według projektu Michała Anioła, przesklepił czaszę kopuły.
- Domenico Fontana - 1592 r., budowa latarni na kopule

Barok:
- Carlo Moderna - 1607 - 1626, do istniejącego założenia centralnego dobudował trójnawowy korpus. Skutki okazały się fatalne. Wysoka fasada z attyką, zasłoniła kopułę Michała Anioła, którą można było teraz zobaczyć tylko z dużej odległości i stojąc dokładnie na osi symetrii.
Giovanni Lorenzo Bernini - 1665 - 1667, aby stworzyć możliwość eksponowania kopuły i miejsca dla gromadzenia się wiernych zaprojektował eliptyczny plac z centralnie usytuowanym obeliskiem egipskim z dwoma fontannami. Otoczony został poczwórną kolumnadą. Rozchylenie eliptyczne kolumnady stworzyło złudzenie, że oddalenie od świątyni jest niewielkie. Jest arcydziełem urbanistyki i największym osiągnięciem architektonicznym Berniniego.

Podobne wypracowania: