Bądź na bieżąco - RSS

Pop-art i jego przedstawiciele

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 10 maja 2011   |   Liczba słów: 477

Pop-art - jest to ruch artystyczny narodzony w Anglii i Stanach Zjednoczonych na początku lat sześćdziesiątych XX wieku. Około 1965 roku osiągnął szczyt rozwoju i popularności. Nazwa ruchu wywodzi się od terminu „popular art.”, co ma oznaczać sztukę popularną, sztukę mieszkańców miast. Pop-art nie ma jednolitych cech kierunku plastycznego. Jedynym elementem wspólnym jest obecność w nich lub przypomnienie przedmiotów codziennego użytku. Pop-artyści używają tych przedmiotów jako wzorców estetycznych, elementów kompozycji lub odtwarzają je w sposób naturalistyczny malarsko, bądź tworzą ich atrapy. Są to rzeczy najczęściej pozostające w bezpośrednim związku z codziennym życiem (butelki po Coca-Coli, puszki, produkty sprzedawane w popularnych domach towarowych). Występują też postaci ludzi w postaci odlewów gipsowych, odtworzeni w sytuacjach i gestach typowych dla codzienności.

Pop-art styka się niekiedy z „action painting” i surrealizmem. Bywa też traktowany jako jedno z odgałęzień neodadaizmu. Do wylansowania pop-artu przyczyniło się Janis Gallery w Nowym Jorku urządzając w 1962 roku wystawę „New Realists”, a następnie nowojorskie Muzeum Sztuki Nowoczesnej.

Najwybitniejsi twórcy:

Robert Rauschenberg
Zaczynał w latach pięćdziesiątych od sztuki abstrakcyjnej, później jego malarstwo podążyło w kierunku przedstawiania dóbr konsumpcyjnych i odpadków; te asamblaże konstruowane z różnych przedmiotów zwane „combine paintings” negują podział na przedmioty - dzieła sztuki i pozostałe. Przykłady dzieł: „Pudełko muzyki”, „Łóżko”, „Odaliska”, „Monogram”.

Jasper Johns
Prace jego stanowią próbę odejścia od utartych znaczeń, będących konsekwencją przyzwyczajeń wizualnych. Są wyrazem poszukiwań nowych interpretacji pospolitych, banalnych obrazów, takich jak sztandary, tarcze strzelnicze, serie cyfr itd., które artysta podnosi do rangi sztuki. Przykłady dzieł: „Trzy flagi”, „Biała flaga”, „Tancerze na scenie”.

Allen Jones
Jeden z najbardziej typowych artystów Pop-artu, posługuje się erotycznymi obrazami ze świata reklamy swobodnie łączonymi z innymi elementami, głównie dla celów dekoracyjnych. Twórczość tego angielskiego artysty inspirowana była blaskiem sceny, jej świateł i kolorów. Przykłady dzieł: „Obnaż mnie”, „Bitwa pod Hastings”.

Roy Lichtenstein
W swoich obrazach będących powiększeniem przypadkowo dobranych fragmentów komiksów artysta posługuje się śmiałą linią konturu i techniką „pointylizmu”, mającą dać efekt rastra fotograficznego. Pozwala to artyście zaakcentować technikę kosztem treści. Artysta parodiował też amerykańskie malarstwo XX wieku, tworząc pastisze dzieł dawnych epok. Wykorzystując formę komiksu Lichtenstein wyraża siebie z całkowitym obiektywizmem. Przykłady dzieł: „M – Może”, „Świątynia Apolla”.

Claes Oldenburg
Sztuka artysty przybiera znajome formy życia codziennego i tworzy niewspółmierne do rzeczywistych przedmiotów surogaty obdarzone własnym życiem. Powiększona do groteskowych wielkości i wykonane z absurdalnie dobranych materiałów, stanowią wyraźną aluzję do nietrwałości i tymczasowości przedmiotów. Przykłady dzieł: „Upside Down City”, „Miękki sedes”, „Dwa hamburgery ze wszystkim”, „Spinacz do suszenia bielizny”.

Andy Warhol
Tematem jego prac są znane postacie i wydarzenia: od gwiazd ekranu po wypadki samochodowe, od reklam żywności w puszkach po krzesło elektryczne, od kwiatów po wiadomości dziennika. Artysta przedstawia je w sekwencji powtarzających się, często prowokujących obrazów o oślepiającej, śmiałej kolorystyce. Przykłady dzieł: „Zupa Campbella”, cykl „Marylin Monroe”, „Butelka Coca-Coli”.

Tom Wesselman
Odchodząc od tradycyjnych technik kolażu i asamblażu artysta maluje czystymi, żywymi barwami. Prace jego są ironiczne, a zarazem sentymentalne, ukazują prawdziwe, naturalistycznej wielkości postacie i przedmioty. Przykłady dzieł: „Łazienka nr 3”, „Wielki amerykański akt nr 98”.

Podobne wypracowania: