Bądź na bieżąco - RSS

Nurt malowniczy i klasycyzujący w architekturze późnego baroku

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 31 marca 2011   |   Liczba słów: 318
Francesco Borromini (1599 - 1667):

- Kościół San Carlo alle Quattro Fontane - gra powierzchni wklęsłych i wypukłych; plan ściśniętego owalu przypominającego krzyż grecki; kopuła wydłużona; fasada o wygiętych falisto liniach gzymsów, brak kątów prostych i spokojnych płaszczyzn, pełna życia i fantazji.
- Kościół San Ivo delia Sapienza - plan sześcioramiennej gwiazdy o zaokrąglonych ramionach; całość jest zwieńczona ogromną kopułą, która aż po owalną bazę latarni powtarza gwiaździsty plan budowli.
- Frontowa elewacja kościoła Santa Agnese in Agone przy Piazza Navona - dolna partia fasady nawiązuje do bazyliki św Piotra w Rzymie. Borromini jednak świadom błędu Carla Maderny (fasada zasłania kopułę), wzbogacił ję we wklęsłą linię osi, przez co kopuła wydaje się być częścią fasady i nie jest przez nią zasłaniana. Dodatkowo posiada ona dwie wieże, nawiązujące do gotyku.

Giovanni Lorenzo Bernini (1598 – 1680):
- Plac z kolumnadą przed bazyliką św. Piotra w Rzymie - monumentalne przedsięwzięcie urbanistyki wykorzystujące złudzenie optyczne w celu zwężenia fasady. Składa się ono z eliptycznego placu, połączonego z bazyliką przez duże, symetrycznie rozchodzące się galerie, tak, że między nimi a fasadą tworzy się plan trapezu zwężającego się ku elipsie placu.
- Baldachim nad grobem św. Piotra - usytuowany na skrzyżowaniu naw, ustawiony na czterech skręconych kolumnach, posiada lekką, fantazyjną formę kontrastującą z monumentalną powagą wnętrza, sprawia wrażenie ruchu.
- Schody Królewskie (Scala Regia) w Watykanie - przykład architektury iluzjonistycznej; drobne rytmy stopni, kolumny odsunięte od lica muru, zakomponowanie wnętrza światłem i przerwanie traktu schodów kolumnami stworzyło złudzenie, że schody są wyższe i dłuższe niż w rzeczywistości; obfita dekoracja rzeźbiarska.

Guarino Guarini (1624 - 1683):
Pierwszymi głośnymi realizacjami architekta były: kaplica San Sindone przy katedrze w Turynie i kościół San Lorenzo w Turynie, których kopuły oparte są na przecinających się łukach odcinkowych. W swoich podłużnych kościołach, teatynów w Pradze i Bożej Opatrzności w Lizbonie poprowadził gurty sklepienne skośnie, pod różnym kątem w stosunku do osi głównej budowli. Konstrukcja tego rodzaju, zwana guariniesque znalazła rozwinięcie w późnobarokowej i rokokowej architekturze Austrii.

Podobne wypracowania: