Bądź na bieżąco - RSS

Mecenat Stanisława Augusta Poniatowskiego

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 5 kwietnia 2011   |   Liczba słów: 349

Stanisław August chcąc przebudować zamek w Ujazdowie na swą prywatną rezydencję zmobilizował w tym celu cały swój dwór artystyczny. Byli to: pierwszy architekt królewski - Jakub Fontana oraz pomagający mu Dominik Merlini i Efraim Schroeger; malarze: Jan Pillement, Antoni Smugiewicz, Marcello Bacciarelli i Bernardo Belotto, zwany Canaletto.

Z mecenatem Stanisława Augusta Poniatowskiego najsilniej związane są postacie:

Marcello Bacciarelli - zatrudniony jako pierwszy malarz nadworny niemal od początku panowania króla, stał się z biegiem lat jego doradcą w sprawach artystycznych, od lat osiemdziesiątych - jako Dyrektor Generalny Budowli Królewskich był jego prawą ręką w realizacji i koordynacji zamierzeń.

Canaletto - malarz ten jest słynny prawie wyłącznie jako wierny odtwórca wyglądu Warszawy stanisławowskiej i życia jaj mieszkańców oraz jako artysta, którego spuścizna przyczyniła się do odbudów zabytkowych dzielnic stolicy po ostatniej wojnie.
Obrazy Canaletta są zarazem nadzwyczaj wybitnymi dziełami sztuki, a ich harmonijny zestrój barw wywodzi się z tradycji renesansowego malarstwa weneckiego. Canaletto wyczuwał, jak rzadko który malarz swej epoki, harmonię zestawień barwnych oraz grę światła i cienia. Na obrazach Canaletta pokazywana jest jeszcze stolica barokowa, a główne akcenty tych płócien to pałace i kościoły z XVII i pierwszej połowy XVIII w. Rzadko pojawiają się na nich budowle w nowym klasycystycznym stylu.

Zygmunt Vogel – w twórczości artysty znalazła odzwierciedlenie architektura Warszawy epoki Oświecenia, a także i przemiany jakie w niej następowały z biegiem lat panowania Stanisława Augusta. Vogel pokazuje w swych akwarelach znacznie więcej spośród tych budowli warszawskich w nowym stylu, które po 1780 r. zaczynały coraz silniej zaznaczać się w wyglądzie Warszawy np.: ukończony już kościół ewangelicki, ustrojony kolumnowymi portykami budynek Teatru Narodowego na placu Krasińskich, zamek Ujazdowski przebudowany na koszary w latach 1784-1791 przez architekta Stanisława Zawadzkiego.

Z inicjatywy Czartoryskich przybył do Polski w 1774 r. francuz Jan Piotr Norblin de la Gourdaine (1745-1830) - jego siła leżała w dosadności i żywości przedstawienia człowieka i rodzajowej sceny. Z jego nauk korzystali młodzi artyści polscy, z których najwybitniejsi to Aleksander Orłowski i Michał Płoński.

W okresie Oświecenia nadal bujnie rozwija się portret sarmacki, typowy przejaw kultury baroku w Polsce. Wędrowni artyści nadal malują te oryginalne w formie wizerunki dla szlachty prowincjonalnej czy arystokratów o bardziej tradycyjnych poglądach.

Podobne wypracowania: