Bądź na bieżąco - RSS

Malarstwo baroku w Polsce

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 31 marca 2011   |   Liczba słów: 316
Okres baroku w malarstwie polskim trwał około dwustu lat przyjmując dosyć ciekawe formy:
- gloryfikowano szlachtę i jej życie ponad stan,
- gloryfikowano także kościół i związaną z tym dewocję,
- była to sztuka niejednolita stylowo, dzieliła się na wiele nurtów,
- dominowało malarstwo cechowe,
- dzieła były często anonimowe, co związane było z tradycją naszych ziem.

Twórcy zagraniczni działający w Polsce:
Niemcy: Herman Han, Adolf Boy, Bartłomiej Strobel, Dante Schultz (młodszy),
Francja: Claude Callot,
Holandia i Flandria: Donelken de Rij, Jacob Mertens,
Włochy: Wenanty Subiaco, Palloni Altomonte.

Pierwsze miejsce miała tematyka religijna i moralizatorska zawierające wątki maryjne oraz hagiograficzne. Bardzo rozwinęło się malarstwo portretowe. Pojawiła się nieznana dotąd w Polsce tematyka: sceny rodzajowe, martwe natury, animalistyka, krajobrazy.

Do okresów najbardziej twórczych zalicza się wiek XVII. Na początku elementy barokowe splatały się z manieryzmem (warsztat Dolabelli). Później natomiast umacniały się tendencje realistyczne o holenderskim rodowodzie.

Rodzime malarstwo charakteryzował eklektyzm, w którym wiele elementów pochodzi prosto z Włoch. Produkcja malarska w tym okresie była ogromna, ale o zróżnicowanej jakości.
Wyróżniały się portrety zwłaszcza całopostaciowe, podobizny określane mianem sarmackich. Malowane one były płasko z bardziej wypracowaną twarzą.
Cechą charakterystyczną tylko i wyłącznie dla Polski jest portret trumienny malowany farbami olejnymi na blasze w kształcie wielokąta odpowiadającego kształtowi trumny (np. portret trumienny Stanisława Woyszy).

Pod koniec stulecia, za panowania Jana III Sobieskiego, pojawił się nowy typ portretu heroizowanego w duchu antycznym, nawiązujący do dworskiego stylu Ludwika XIV (twórczość Jerzego Szymonowicza-Siemiginowskiego oraz Triciusa).

Pod koniec XVII w. rozwija się bujnie freskowe malarstwo iluzjonistyczne w architekturze zarówno sakralnej, jak i świeckiej (twórczość Michała Anioła Palloniego).

W XVIII w. malarstwo ścienne o tematyce religijnej wysunęło się na plan pierwszy. Malarstwo sztalugowe i portrety rozwijają się o wiele słabiej niż w XVII w. Za panowania Sasów widać pierwsze wpływy rokoko (Norblin).

Nurt barokowo-eklektyczny, o rzymskim rodowodzie, reprezentował w malarstwie osiemnastowiecznym Szymon Czechowicz.
Pod wpływem malarstwa holenderskiego kształtuje się twórczość Teodora i Krzysztofa Lubienieckich.
Formy baroku w Polsce utrzymały się dłużej niż w Europie. Jego ostatnim akordem było dworskie malarstwo epoki stanisławowskiej.

Podobne wypracowania: