Bądź na bieżąco - RSS

Cinquecento malarstwo

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 9 kwietnia 2011   |   Liczba słów: 351

Cinquecento – dojrzały i późny renesans w sztuce włoskiej (od 1500 r.)

Szkoły:
1) toskańsko-rzymska I poł. XVI w. (Rafael, Michał Anioł)
2) wenecko-lombardzka (cały XVI w.)
3) Florencja
4) Mediolan (Leonardo)
5) Parma (Correggio, Parrnegiano)

Charakterystyka ogólna:
- odrzucenie złota,
- skoncentrowanie uwagi na figurze ludzkiej,
- ideałem staje się dojrzały mężczyzna o majestatycznym wyglądzie i nieco ociężała postać kobiety,
- nagość oznacza nie tylko zmysłowość, ale symbolizuje również prawdę i szczerość.

Szkoła rzymska (szkoła rysunkowa):
- dolna połowa obrazu czy fresku jest z reguły optycznie cięższa,
- kompozycja w kształcie trójkąta, na drugim planie motyw główny,
- prymat figury ludzkiej, wysubtelnienie, wirtuozeria formy,
- dominują linie faliste,
- postać wypełnia coraz szczelniej połać obrazu, spychając wszystko inne do roli szczegółu i mało ważnego marginesu,
- w porównaniu do Quattrocenta ciało ludzkie jest potężniejsze w proporcjach, bardziej masywne, skomplikowane w pozie i ruchu, przy czym ruchy te biegną często po osiach nachylonych wobec płaszczyzny obrazu,
- zanika bezwzględna fascynacja perspektywą i naukowo matematycznym podejściem do sztuki, nadal stosuje się perspektywę zbieżną i powietrzną,
- pogłębienie skali cienia,
- sztuka nie interesuje się codziennością, unika brzydoty (idealizowanie),
- zafascynowanie aktem (bardzo często malarzom pozowali mężczyźni, więc dla stworzenia postaci kobiety domalowywano im w późniejszym etapie dodatkowe kształty),
- bardzo często w dużych kompozycjach figuralnych projekt rysunkowy przedstawiał akty, które później otrzymywały szaty,
- w portretach występuje współczesny strój, a w innych obrazach „klasyczne” draperie (często wzdęte podmuchem wiatru),
- zwierzęta malowane były z mniejszą dokładnością.
Rafael: „Trzy gracje”, „Zaślubiny Marii”, „Madonna ze szczygłem”,
Michał Anioł: „Sąd ostateczny”, „Leda z łabędziem”.

Szkoła wenecka (szkoła kolorystyczna):
- tematy: akty kobiece, rozbudowane tła krajobrazowe (bujna roślinność, wzgórza, strumienie), tematy związane z muzyką,
- dominowała technika olejna,
- rozluźnienie konturu, budowanie obrazu masami koloru, światła i cienia,
- skala wartości barwnych ulega poszerzeniu i wysubtelnieniu,
- wenecjanie zauważają różne odbijanie światła przez odmienne przedmioty (połysk, skupienie i rozproszenie się światła),
- sztuka Wenecji ma charakter wystawowy i „dworski”,
- malarstwo o charakterze dekoracyjnym (związane z architekturą - powstawały płótna ogromnych rozmiarów, na stałe złączone ze ścianą czy plafonem tzw. panneau).
Tycjan: „Wniebowzięcie”, „Miłość ziemska i niebiańska”
Giorgione: ,,Śpiąca Wenus”, „Burza”, „Próba ognia”,
Veronese (często malował uczty, wielofigurowe kompozycje ze schodami, kolumnami i balustradami) np. „Uczta w domu Lewiego”, „Gody w Kanie”, „Mars i Wenus”,
Tintoretto (tłumne kompozycje mające charakter dekoracyjny) np. „Ostatnia wieczerza”.

Podobne wypracowania: