Bądź na bieżąco - RSS

Architektura klasycyzmu we Francji

Kategoria: Historia sztuki   |   Dodano: 15 kwietnia 2011   |   Liczba słów: 326

Architektura klasycyzmu wywodzi się ze stylu Ludwika XV (Rokoko) i dzieli się na trzy okresy:

1) Okres wczesny (1760 - 1782), jest to styl Ludwika XVI. Typowym przykładem formy przejściowej otwierającej klasycyzm jest pałacyk Petit Trianon (projektu Jacques Anges Gabriel). Jest to budowla niewielkich rozmiarów, elewacja nawiązuje do pałacu wersalskiego, uderza prostota i kubiczność bryły. Styl Ludwika XVI charakteryzuje: prostota, symetria, dbałość o proporcje, elewacje typowo klasyczne. Wnętrza: styl uspokojonego rokoka, koloryt jasny, pastelowy, lakierowane boazerie, ściany obite tkaniną lub tapetą, dekoracja stiukowa, prostokątne płycizny ścian i drzwi, supraporta.

2) Pełny klasycyzm (1782 – 1800), w tym okresie tworzy jeden z najwybitniejszych francuskich architektów, Jacques Germain Soufflot. Był jednym z pierwszych architektów, którzy w XVIII wieku podjęli badania nad architekturą starożytną. Najbardziej znany jego projekt to kościół św. Genowefy, inspirowany rzymskim Panteonem: plan krzyża greckiego, trójpowłokowa kopuła, oparta na podwójnym bębnie otoczonym kolumnadą, wejście to portyk zwieńczony trójkątnym tympanonem, kolumny z korynckimi kapitelami. Architektura pełnego klasycyzmu to: monumentalne, potężne bryły, zdominowane kopułą, założenia centralne, stosowanie kolumnady wokół bębna.

Nurt rewolucyjny:
- Przebudowywano miasta, budowano place, pomniki, fontanny i budowle użyteczności publicznej. Działała także tzw. grupa artystów rewolucyjnych, na czele z Claudem Nicholasem Ledoux. Chodziło im o nowatorskie kształtowanie formy wbrew schematom, tak by każda budowla miała oryginalny, niepowtarzalny wymiar. Była to architektura nieco utopijna. Oryginalność budowli odbijała się ujemnie na funkcjonalności budynku.

3) Późny klasycyzm - styl cesarstwa - empire (1800 – 1830), budowle pojawiały się najczęściej we Francji i w Rosji, styl bardzo szeroko rozpowszechnił się w Europie. Miała to być sztuka pompatyczna, wyniosła, imponująca. Przewaga budowli monumentalnych, wzorowanie się na sztuce rzymskiej: łuki tryumfalne, kolumny upamiętniające, obeliski egipskie itp.
Przykład: kościół św. Magdaleny zaprojektowany na wzór świątyni rzymskiej, kolumnowy portyk z ośmioma kolumnami z korynckimi kapitelami, kryta trzema kopułami.
Przedstawicielami stylu byli: Charles Percier i Pierre Fontaine - budowniczowie cesarskich pałaców i projektanci wnętrz. Wnętrza: jasne, ściany dzielone na pola wypełnione malowidłami, sztukateria, więcej marmuru, przede wszystkim w posadzkach, meble ciężkie, pompatyczne.
Dekoracje: girlandy, wieńce laurowe, monogramy N, lwy, chimery, kariatydy.

Podobne wypracowania: