Bądź na bieżąco - RSS

Poezja Mikołaja Sępa Szarzyńskiego – opracowanie

Kategoria: Bez kategorii   |   Dodano: 13 czerwca 2013   |   Liczba słów: 331
Poezja Mikołaja Sępa Szarzyńskiego - opracowanie.

„Rytmy albo wiersze polskie” jest to zbiór wierszy Mikołaja Sępa – Szarzyńskiego wydany w 1601 roku w Krakowie lub we Lwowie, przez brata poety Jakuba, z przedmową. Nie jest to zbiór wszystkich utworów autora. Składa się on z sześciu sonetów, sześciu parafraz, psalmów Dawida, dziewięciu pieśni oraz dwudziestu-kilku łacińskich i polskich dramatów, epigramatów, epitafiów i fraszek.

Za najważniejszy uważa się Sonet IV – "O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem". Sonet ten rozpoczyna ważna myśl, sentencja: „Pokój szczęśliwość. Ale bojowanie byt nasz podniebny”. Utwór objawia konflikt między duszą człowieka a światem zewnętrznym. Świat okazuje się bowiem pełen szatana i marnych żądz. Człowiek wewnętrznie rozdarty, tęskniący za doskonałością, Bogiem może podjąć walkę o własne zbawienie. Jest to jednak walka przerażająco trudna, gdyż toczona jest z całym światem, z szatanem i nawet z własnym ciałem, rządzonym błahymi przyjemnościami. Jedynym sojusznikiem w bojowaniu jest Bóg, synonim prawdziwego spokoju i wytchnienia.

Sonety Sępa – Szarzyńskiego są mroczne, ciemne, eksponują niepokoje wewnętrzne człowieka. Stan wewnętrznego rozdarcia wzmocniony jest tu szeregiem środków stylistycznych (chwytów artystycznych) np. szykiem przestawnym, czyli inwersją, mocną przerzutnią, wykrzyknieniem, oksymoronem, peryfrazą, omówieniem. Przestawny szyk kształtuje osobny styl poezji Sępa – Szarzyńskiego, gdzie czytelnik musi poruszać się po labiryncie słów.

Porównanie Sęp – Szarzyński i Kochanowski:
Sęp – Szarzyński: człowiek – walczący, rozdarty wewnętrznie, między duchową a wewnętrzną stroną, jest nieszczęśliwy, nawet tragiczny, osamotniony; świat jest mroczny – groźny, niebezpieczny, pełen szatana, nietrwały, w którym nie ma harmonii; Bóg jest prawdziwą miłością, jest doskonały, jest pocieszycielem, ale jest bardzo od człowieka oddalony, nie pomaga, nie ułatwia, a bliżej człowieka jest szatan; czas jest synonim zniszczenia, przemijalności, śmierci, jest elementem tragizmu człowieka, czas sam sobą objawia nietrwałość, przemijanie, niepewność.
Kochanowski: człowiek jest doskonały, żyje w idealnej harmonii ze światem, jest szczęśliwy, dumny, pewny swoich racji; świat wokół człowieka – piękny, doskonały, harmonijny, bezpieczny, w świecie można znaleźć miejsca arkadyjskie; Bóg – doskonały twórca, dobry, miłosierny, jest dla człowieka opatrznością; czas – przemijalność, nie jest dramatyczna, czas może wyleczyć, zbudować, jest miłosierny.

Podobne wypracowania: